ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

Aς το πούμε το με μία λέξη(συμπάθα μας Αλέξη!)




Aπό την σελίδα 305 περί "δημοσιονομικής πολιτικής" του "αριστερόστροφου μνημονίου":
"Η ελληνική κυβέρνηση θα παρακολουθεί τους δημοσιονομικούς κινδύνους, συμπεριλαμβανόμενων των δικαστικών αποφάσεων και θα λάβει αντισταθμιστικά μέτρα, στον βαθμό που αυτό απαιτείται για την εκπλήρωση των δημοσιονομικών στόχων"
Μετάφραση: αν δηλαδή κάποιος κλάδος ή ομάδα του πληθυσμού, που έχει υποστεί πετσόκομμα ανελέητο (σε μισθούς ή συντάξεις), καταφέρει να κερδίσει μέσω της δικαστικής οδού τα χρήματα που απώλεσε ή ένα μέρος αυτών, τότε τα χρήματα αυτά, με συνοπτικές διαδικασίες, θα πρέπει να αφαιρούνται ("αντισταθμιστικά μέτρα") από έναν άλλο κλάδο ή πληθυσμιακή ομάδα!
Αυτό θα πει "Revenge"!

Θες να μιλήσουμε για αριστερές κυβερνήσεις;
Ας μιλήσουμε για δεξιές μεταμφιέσεις με νεοφιλελεύθερη ξετσιπωσιά!
Θες να μιλήσουμε για "ανεξάρτητη δικαιοσύνη";
Ας μιλήσουμε για εκδικητικές κατοχικές δυνάμεις που την κατάπιαν!
Θες να μιλήσουμε για καμμένα σαμαρο-βενιζελικά χαρτιά, που δεν μπορούσαν να συνεχίσουν τα "προγράμματα ανάπτυξης";
Ας μιλήσουμε για αντικαταστάτριες σημαδεμένες τράπουλες στην ιδιοκτησία των ίδιων τοκογλύφων λωποδυτών. Που δεν κρατούν πια ούτε τα προσχήματα!
Θες να μιλήσουμε για..."μη πολιτικά ορθές" λύσεις;
Ας θυμηθούμε τότε παλιές καλές κινηματογραφικές ατάκες:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου