ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

"Replay" - ένα εξαιρετικό sci-fi φιλμάκι για ένα μέλλον χωρίς μέλλον...

"In a destroyed world, the only glimpse of hope is the memory of a forgotten past. But be careful not to let your dreams control your mind..."
" Σ'έναν κατεστραμμένο κόσμο η μόνη αναλαμπή ελπίδας είναι η μνήμη ενός ξεχασμένου παρελθόντος. Αλλά θα πρέπει να προσέχεις ώστε να μην αφήσεις τα όνειρά σου να ελέγξουν το μυαλό σου..."




Ένα εξαιρετικό animation μικρού μήκους.
Για ένα μέλλον χωρίς μέλλον...
Για μια ανθρωπότητα που τελικά τα κατάφερε να αυτοκαταστραφεί ή αλλιώς επέτρεψε να της συμβεί αυτό το οποίο όλοι απεύχονταν μα δεν έκαναν και τίποτε το ουσιαστικό για να το αποτρέψουν-το αντίθετο μάλλον.

Ένας "μετα-αποκαλυπτικός κόσμος" όπου έχει καταστεί πλήρως αφιλόξενος για επιζώντες.
 Μια εφιαλτική και συνάμα συγκινητικά δοσμένη προσέγγιση ενός απόλυτα δυστοπικού μέλλοντος.  Ίσως όχι και τόσο απίθανου να συμβεί, μια και τα πάντα είναι θέμα επιλογής. 
Όπως η σχέση μας με τη Φύση, την τεχνολογία, την εξουσία, τον ίδιο το συνάνθρωπο. Που μορφοποιεί και ενεργοποιεί συγκεκριμένα μοντέλα ζωής και αντίληψης των πραγμάτων και διαμόρφωσης ανάλογων αξιών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου