ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Στα ίδια στέκια θα ανταμώσουμε ξανά...




 Eυχόμαστε σε όλους σας καλό υπόλοιπο καλοκαιριού και καλή δύναμη ενόψει του δύσκολου χειμώνα που είναι να'ρθει. Με το δικό μας μουσικό και στιχουργικό τρόπο.

 Και μη σας βάζει κάτω ούτε ο καύσωνας ούτε η παγωνιά!
Τόσο πολιτικο-κοινωνικά όσο και κλιματολογικά.
Ο καλύτερος τρόπος για να βγεις από μία έρημο είναι να τη διασχίσεις άφοβα, με τη βοήθεια και των συνοδοιπόρων σου, μέχρι να την αφήσεις πίσω σου...

Και μην ξεχνάτε: Κανένας "μεγάλος" και "ισχυρός", καμία Σκύλα και Χάρυβδη, κανένας "Θεός" ή "ημίθεος", κανένας φόβος και καμία λύπη,  δεν μπορούν να μας πάρουν όλες εκείνες τις θεμελιώδεις ιδιότητες και τις  ικανότητες που μας προσδιορίζουν και ονοματίζουν ως ανθρώπινα όντα!


Στα ίδια στέκια θα ανταμώσουμε ξανά.

Eίμαστε ανθρώπινα όντα!

...αφιερωμένο σε όσους ονειρεύονται την ου-τοπία και δεν σταματούν να τη γυρεύουν. Άρα και να τη δημιουργούν κομμάτι κομμάτι.

Είμαι η μέρα!
Που το φως της σκορπίζει
όλα τ'αρπαχτικά, τα ερπετά, τα τρωκτικά
πίσω στις τρύπες τους.

Γίνομαι η νύχτα!
Που η γαλήνη της
καταλαγιάζει το φλύαρο θόρυβο των σκέψεων
και η θαλπωρή της απαλύνει τις αγωνίες της ψυχής.

Γίνομαι το βλέμμα!
Του Πολεμιστή που χαμογελάει
γιατί άλλη μια μέρα είναι ζωντανός.
Που εκστασιάζεται με όλα τα θαύματα της ζωής, και τα πιο μικρά.
Που συντονίζεται με τη ροή του ποταμού
χωρίς να μπαίνει δεύτερη φορά στο ίδιο ποτάμι.

Γίνομαι ο Φόβος!
Του Φόβου
που οι χειριστές του σπέρνουν στο πνεύμα
για να παραλύουν και το σώμα.

Είμαι ανθρώπινο ον!
Όπως κι εσύ αδέλφι μου!
Είμαι εδώ και θα'μαι κι αύριο.
Στο πλευρό σου.

ανιχνευτής 


"Τα πάντα ρει!" Κι εμείς μαζί τους!

Ήμασταν ο Αδάμ. Ήμασταν η Εύα. Γίναμε και το φίδι.
Ήμασταν οι καταστροφείς. Ήμασταν και οι διατηρητές. Ήμασταν οι δημαγωγοί, ήμασταν και οι αναχωρητές.
Ήμασταν δεξαμενές άντλησης ιδεών κι οι φορείς της αποδόμησής τους. Ήμασταν η μήτρα των γεγονότων και τα θύματά τους. Η βία της Ιστορίας. Οι στυλοβάτες των καινοτομιών. Και συνάμα η τρικλοποδιά τους. Γίναμε το όραμα των μοιραίων.

Ήμασταν πολλά ονόματα και ρόλοι. Μία πληθώρα ερμηνειών.
Η συλλογή ήμασταν των δεδομένων για επεξεργασία στον κεντρικό υπολογιστή.

Και είμαστε το επόμενο βήμα της Εξέλιξης!

Οι αρνητές των Σειρήνων και των αθυρμάτων. Οι περιφρονητές κλειστών λεσχών. Οι εξολοθρευτές των εγκεφαλοσκώληκων. Τα μη προβλέψιμα κι ελεγχόμενα δεδομένα που κουρελιάζουν τεφτέρια καταχωρήσεων.

Κι ερχόμαστε με τη φόρα πολλών χαμένων αιώνων!


Ο Ένοικος...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου