ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Η επιβίωση μετά την ολοκληρωτική "ολοκλήρωση"




Aφού λοιπόν

με ή χωρίς αριστερές κυβερνήσεις ή μάλλον, πιο "πολιτικώς ορθά", με την ουσιαστική απουσία κυβερνήσεων

η "ευρωπαϊκή ολοκλήρωση" προχωρά αμετανόητη για τις "παράπλευρες απώλειες" και ακάθεκτη προς την υλοποίηση της νέας πολυεθνικης-φεουδαρχικής "ουτοπίας" του homo-sta tessera

ίσως αποδειχτεί ωφέλιμο μέχρι σωτήριο να προετοιμαζόμαστε κατάλληλα για τις μέρες "μετά την ολοκληρωτική ολοκλήρωση"

μελετώντας προσεχτικά και τα κινηματογραφικά εγχειρίδια επιβίωσης τύπου "Mad Max"!

Iδού κάποια ίσως απαραίτητα εργαλεία για την "ασφάλεια" -η ψυχαναγκαστική απαίτηση των πολιτισμένων φιλήσυχων κοινωνιών γι'αυτήν αποτέλεσε την έναρξη των μεγάλων δεινών που υπέστησαν οι ατομικές, πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες. Την ασφαλή επιβίωση των ασυμβίβαστων φύσεων  και ανεξάρτητων πνευμάτων στις κοινωνικές ζούγκλες έξω από τις Ε.Ο.Ζ. του μέλλοντος και τις περιφραγμένες σιδηρόφραχτες -φυσικά υπό ιδιωτικό έλεγχο- "νησίδες δημοκρατίας" και "πολιτισμού":




Ο Ένοικος...
 οι παραπάνω εικόνες πάρθηκαν από ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου