ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014

Οι εργαζόμενοι σε συνθήκες ημισκλαβιάς στην καρδιά της Ευρώπης.


Ένα δευτερόλεπτο στάθηκε ικανό για να φανερωθεί στην ολότητά του αυτό που γεννιέται στο χωρίς κανόνες καθεστώς της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης. (Από τη δεκαετία του ενενήντα ο γράφων έχει περιγράψει αυτές τις εξελίξεις : Κ.Μελάς, Παγκοσμιοποίηση , Εξάντας 1998) . Συνέβη στη Ντάκκα , την πρωτεύουσα του Μπάγκλαντες τις 24 Απριλίου 2013 στις 8:45 το πρωί. Συνέβη χάρις σε μια έκρηξη: το Rana Plaza , ένα οίκημα οκτώ πατωμάτων στο οποίο βρίσκονται εγκαταστημένες διάφορες επιχειρήσεις ρούχων που παράγουν για τις μεγαλύτερες αντίστοιχες δυτικές επιχειρήσεις μόδας , καταρρέει ολοσχερώς αφήνοντας 1129 άτομα νεκρά και περίπου άλλα 2000 τραυματισμένα.


Σχεδόν όλοι εργάτες : κακοπληρωμένοι, εξαναγκασμένοι σε απίθανες υποχρεώσεις και σε εργαζόμενοι σε συνθήκες που κατ’ ευφημισμό θα ονομάζαμε «επικίνδυνες» . Την ίδια στιγμή αρχίζουν οι δικαιολογίες : «δεν θα συμβεί ξανά» , «ήταν μια πολύ άτυχη συγκυρία» κτλ.

Όλα ψέματα. Συνεχίζει να συμβαίνει και μάλιστα πολύ κοντά μας , μέσα στην ίδια την Ευρώπη. Μια μαύρη τρύπα όλο και μεγαλώνει καθώς τα δικαιώματα της εργασίας όλο και μειώνονται.
 Στην Ευρώπη υπάρχουν πολλές Rana Plaza.

Οι εργαζόμενοι στο χώρο των ενδυμάτων στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Τουρκίας είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν την εργασία τους σε συνθήκες περίπου ανάλογες με αυτές των συναδέλφων τους στο Μπάκλαντες. Η απόσταση μεταξύ εργασίας και αξιοπρέπειας είναι η μέγιστη που μπορεί κανείς να σκεφτεί. Μισθοί πολύ χαμηλότεροι από το επίπεδο επιβίωσης , γυναίκες που υποβάλλονται σε συνθήκες φεουδαρχικές, η υπερεργασία νομιμοποιημένη , διότι κανείς δεν είναι σε θέση να αρνηθεί την «ευκαιρία εργασίας». Στις συνθήκες αυτές εμπλέκονται περισσότερο από 3 εκατομμύρια εργαζόμενοι στις παρακάτω χώρες: Βουλγαρία, Ρουμανία, Πρώην Δημοκρατία της Μακεδονίας, Μολδαβία, Ουκρανία, Βοσνία, Κροατία, Σλοβακία, Τουρκία, Γεωργία. Στις επιχειρήσεις ενδυμάτων υψηλής μόδας που έχουν καθιερώσει αυτά τα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα περιλαμβάνονται : Zara, H&M, Hugo Boss, Nike, Levi's, Max Mara, Benetton, Versace, Dolce e Gabbana, Prada. Μισθοί οι οποίοι κυμαίνονται στο 30,0% του εθνικού μέσου. Κατάχρηση κάθε έννοιας διαπραγμάτευσης. Τα κέρδη των επιχειρήσεων τεράστια.

Στη Βουλγαρία ο ελάχιστος αναγκαίος μισθός επιβίωσης υπολογίζεται στα 867 ευρώ.
Ο μέσος μισθός στις επιχειρήσεις ενδυμάτων βρίσκεται στα 141 ευρώ. Στη Σερβία αντίστοιχα ο αναγκαίος μισθός επιβίωσης υπολογίζεται στα 927 ευρώ ενώ ο μέσος μισθός στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις ανέρχεται στα 189 ευρώ. Στην Τουρκία από τα αναγκαία 1000 ευρώ ο μέσος μισθός ανέρχεται στα 400 ευρώ. Στα Σκόπια απαιτούνται 346 ευρώ ενώ ο μισθός είναι 175 ευρώ. Τα κέρδη των επιχειρήσεων τώρα : H&M το 2013 σχεδόν 2 δις ευρώ. Της Adidas τα 839 εκατομμύρια ευρώ.

Όλα τα παραπάνω είναι λίγο πολύ γνωστά. Εκείνο που συγκλονίζει είναι ότι αυτά συμβαίνουν πια και στον ευρωπαϊκό χώρο . Μάλιστα έχουν αρχίσει να εμφανίζονται και σε χώρες που ανήκουν στην ευρωζώνη. Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας : στην Ελλάδα σήμερα οι συνθήκες εργασίας βρίσκονται κυριολεκτικά σε διάλυση. Στην Ιταλία επίσης υπάρχουν παρόμοιες εξελίξεις. Στην ΜΒ το ίδιο. Η εξάπλωση αυτών των συνθηκών όλο και θα γίνεται μεγαλύτερη. Παράλληλα μεγαλώνουν και οι ανισότητες στην κατανομή του εισοδήματος κάτι που αποτελεί τη βάση για την περαιτέρω κατάρρευση των ευρωπαϊκών οικονομιών. Δυστυχώς οι εξελίξεις για την ευρωπαϊκή ήπειρο και τους λαούς της δεν προμηνύονται καθόλου ευοίωνες.



To διαβάσαμε από τον Κώστα Μελά

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου