Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Η Ελλάδα 66 χρόνια πίσω

(67 χρόνια για την ακρίβεια, καθώς το άρθρο γράφτηκε το καλοκαίρι του'13. Η χώρα της "ανάπτυξης" τότε όπως και τώρα ή "τι έχεις Γιάννη; Τι είχα πάντα!")


Το 1947, ο Πωλ Πόρτερ, επικεφαλής της Επιτροπής για την Αμερικανική βοήθεια στην Ελλάδα, επισκέφθηκε τη χώρα προκειμένου να υποβάλει τα συμπεράσματά του. Συνέταξε τη γνωστή έκθεση ή Μνημόνιο Πόρτερ. Σε αυτή την έκθεση, περιγράφεται η Ελλάδα πριν από 66 χρόνια. Οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι εφοπλιστές και βέβαια ο απλός κόσμος. Διαβάστε τα συμπεράσματα του Πόρτερ και βρείτε τις διαφορές με σήμερα. Η Ελλάδα είναι 66 χρόνια πίσω.

Γράφει ο Πόρτερ.
(επισήμανση δική μας: πρόκειται για τον "καουμπόυ" που έσκασε ένα αμερικάνικο χαστούκι στη φάτσα του τότε "υπουργού Συντονισμού". Διαβάζουμε κι εδώ: 
Η αποστολή Πόρτερ περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα. Και μετά την επιστροφή τους στην Αθήνα, ο Πόρτερ φέρεται σαν αρχηγός κάου-μπόι στους υπουργούς ενός «ελεύθερου» κράτους! Ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος στην εφημερίδα «Βήμα» (8-4-76) και στις συνέχειες με τον τίτλο «Από τον Τρούμαν στον Κίσινγκερ», γράφει χαρακτηριστικά : «Ο Πολ Πόρτερ αφού γυρίζει από τη Β. Ελλάδα περιοδεύει και στην Πελοπόννησο. Αισθάνεται τέτοια αυτοπεποίθηση, που δεν διστάζει να βάζει τις φωνές σε υπουργούς και να φέρεται κατά σκαιότατο τρόπο σε ανώτερους κρατικούς λειτουργούς. Είναι μάλιστα κοινό μυστικό, ότι πάνω σ’ έναν καυγά με τον υπουργό Συντονισμού για θέματα φορολογίας, σήκωσε το χέρι και άστραψε ένα ηχηρό χαστούκι στο καλοξυρισμένο μάγουλο του υπουργού, που ταράχτηκε τόσο, που έβαλε τα κλάματα. Χωρίς άλλη λέξη, ο διοπτροφόρος Πόρτερ εγκατέλειψε το γραφείο και γύρισε στο ξενοδοχείο του». (Υπουργός Συντονισμού την εποχή αυτή ήταν ο Στ. Στεφανόπουλος). Και συνεχίζοντας ο Σ. Θεοδωρόπουλος γράφει: «Μετά λίγες μέρες ο Έλληνας υπουργός για να εξευμενίσει τον «προστάτη» του χάρισε στη σύζυγό του ένα διαμαντένιο περιδέραιο»! Χε χε! Πολύ γούστο θα'χε να δούμε και κάνα ενωμένο ευρωπαϊκό χαστούκι να σκάει στα ευτραφή μάγουλα ή στην ηλίθια φάτσα κάποιου σημερινού γλείφτη Έλληνα πολιτικάντη, επειδή δεν βαράει τις αρμόζουσες προσοχές στους "εταίρους" και τα στελέχη των hedge funds...Όπως έτσι τότε, έτσι και τώρα, έτσι ανέκαθεν : ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΩΝ, ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ, ΡΟΥΦΙΑΝΩΝ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ!)
 
"Απ' ό, τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμιάν άλλη πολι­τική πρακτική από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος... [...] στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομίων μίας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.

Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οι­κονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.

Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδη τρόπο. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί στην εποχή μας και οι εφοπλιστές κερδίζουν τεράστια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεν απο­κομίζει κανένα όφελος απ' αυτό. Οι μισθοί των ναυτικών γυρίζουν στην Ελ­λάδα, αλλά οι εφοπλιστές ασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους στις ξένες χώρες.

Κάθε επιχείρηση θα έπρεπε να πληρώνει μια σημαντική εισφορά στο κρά­τος, κάτω από την προστασία του οποίου λειτουργεί.
Αυτό ισχύει κατά κύριο λόγο για την περίπτωση των εφοπλιστών, που τα μεγαλύτερα κέρδη τους προέρχονται από τα «Λίμπερτι», τα οποία τους παραχώρησε η αμερικανική Ναυτική Αποστολή με την εγγύηση του ελληνικού κράτους.

Η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας - οι κομψοί κοσμοπολίτες που έχουν την έδρα τους στις Κάννες, στο Σαιν Μόριτς και στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου - θα ενεργοποιηθεί. Οι περισσότεροι απ' αυτούς είναι άνθρωποι πολύ γοητευτικοί, που μιλάνε πολύ καλά τ' αγγλικά. Είναι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν την αμερικανική αποστολή για τα δικά τους συμφέροντα. Θυμάμαι ακόμα ένα από τα πιο επίσημα γεύματα ενός από τους σημαντι­κότερους τραπεζίτες, που με είχε καλέσει στη βίλα του των Αθηνών. Είχε τρεις σερβιτόρους με λιβρέα, μια ποικιλία απ' τα πιο φίνα κρασιά και φα­γητά διάφορα, περίφημα γαρνιρισμένα. Κατά τη διάρκεια του γεύματος, ένας από τους αντιπροσώπους της κλίκας που ανέφερα άρχισε να εξυμνεί τις ομορφιές της ζωής κοντά στη θάλασσα, καθώς και τις χαρές των αρι­στοκρατικών σπορ.

Η αντίθεση ανάμεσα στο γεύμα αυτό και στα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα στους δρόμους της Αθήνας είναι πραγματικά τρομερή...

Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ' αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα.

Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιοτικόν επίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδο­σκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνησις το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Εν τω μεταξύ αι λαϊκαί μάζαι περνούν μιαν αθλίαν ζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικώς ολίγοι τον αριθμόν και ο συνολικός πλούτος των, περιερχόμενος εις τό σύνολον του πληθυσμού θα επέφερεν ελάχιστην βελτίωσιν των γενικών συνθηκών διαβιώ­σεως. Αλλ' ο πολυτελής τρόπος ζωής των εν μέσω της πτώχειας συντείνει εις το να εξοργίζη τας μάζας και να υπογραμμίζη την δυστυχίαν των πτωχών.

Δύο και ήμισυ έτη μετά την απελευθέρωσιν η Ελλάς ευρίσκεται εις μί­αν κατάστασιν νεκρώσεως παρά την ούσιαστικήν έξωτερικήν βοήθειαν και την αρμοδίαν εξωτερικήν καθοδήγησιν. Εις ολόκληρον την χώρα, απ΄ άκρου εις άκρη, κυριαρχεί μία γκρίζα ανυπεράσπιστη, βαθιά έλλειψη πίστης για το μέλλον - μία έλλειψη πίστης που οδηγεί σε πλήρη απραξία προς το παρόν. Οι άνθρωποι έχουν παραλύσει από την αβεβαιότητα και τον φόβο, οι επιχειρηματίαι δεν επενδύουν, οι καταστηματάρχαι δεν αποθηκεύουν προμήθειες."


Το διαβάσαμε στο Κουτί της Πανδώρας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου