ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Όταν κάποτε τα εκλογικά παζάρια θα χαρακτηρίζονται από τους ιστορικούς ως μαζική παράκρουση και γραφικότητα...


Όταν κάποτε (επιμένουμε να το πιστεύουμε ακόμα και να το επιδιώκουμε) παύσουν να βασιλεύουν τα μεγάλα αρπαχτικά συμφέροντα, που μασκαρεύονται με μάσκες και φτιασίδια νομιμότητας, πνεύματος κοινοτισμού και κοινού όφελους...
Σε συνδυασμό με τον απαραίτητο γι'αυτά μεγάλο συμβιβασμό των πολλών με τη φαυλοκρατία, τη μετριοκρατία, τις κρυφές ατζέντες και το φόβο ανάληψης προσωπικών ευθυνών, χαρακτηριστικά γνωρίσματα όλα της μεγάλης συναινετικής βλακείας...
(Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει την πλέον κατάπτυστη κι ατιμωτική ατάκα "αφού όλοι τρώνε ας βγει αυτός που τρώει τα λιγότερα"(!!); Ή πόσες φορές δεν έχουν αναρριχηθεί σε δημόσια αξιώματα ξανά και ξανά άτομα ή "κάστες" που το όνομά τους έχει σωρεύσει τόσο καπνό που ουρλιάζει για την ύπαρξη φωτιάς ή αποδεδειγμένα έχουν εμπλακεί σε κατάχρηση εξουσίας και υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, κακοδιαχείριση κι ευννοιοκρατία προς όφελος συγγενών και "ημετέρων"; Ένα μαζικό τρελάδικο με τροφίμους τους φορείς της "κοινής γνώμης"...)
Η δική μας γενναιόψυχη στάση
Μόνο τότε δεν θα υπάρχει πια καμιά ανάγκη για κάθε απόχρωσης επαγγελματίες ειδικούς και πληρεξούσιους του λαού (ή αθεράπευτα αμνού χωρίς καμιά ευκαιρία αυτοθέσμισης=δημοκρατίας, τελικά), που εκλέγονται κάθε 3 ή 4 χρόνια, χωρίς καμιά δικλείδα λαϊκής αφαλείας όπως η ανακλητότητα και τιμωρία. Σε συνάρτηση και με την πιο χυδαία φίμωση και αποκλεισμό απ'τη λειτουργία των θεσμών για όλους αυτούς που "μιλούν με την ψήφο τους"(οπότε πρέπει και να νιώθουν ευγνωμοσύνη που τους επιτρέπεται ακόμη αυτό!)...
Είμαστε με τα καλά μας, ακόμα μιλάμε για δημοκρατία;
Μόνο τότε θα νοηματοδοτείται ως ντροπιαστικό και ύποπτο κάθε τύπου εκλογικό παζάρι διακίνησης νεφελωδών υποσχέσεων, αόριστων ιδεών και στομφωδών εντυπώσεων...
Μόνο τότε θ'αρχίσουν να αναδεικνύονται εκείνες οι απελευθερωτικές δυνατότητες κι ευκαιρίες δημιουργίας τέτοιων ρητών και διαυγών θεσμών που πλάθουν αυθεντικούς ανθρώπους κι όχι αλεπούδες, κτήνη, μπούφους και υποζύγια. Μέσα σε κοινότητες άξιες για να ζουν αρμονικά μεταξύ τους και ν'αναπτύσσουν ελεύθερα τις πολυδιάστατες ικανότητές τους. Αλληλοεπιδρώντας, συμπληρώνοντας και στηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Κι όχι με το να αυτοεξαπατώνται και να αλληλοεξαπατώνται και να αλληλομισιούνται.


Εκεί όπου η απόδοση σημαντικότητας και μεσσιανισμού στον εαυτό θα αποτελεί στα μάτια και την αντίληψη της κοινής γνώμης το πιο σίγουρο σημάδι χυδαιότητας...

ανιχνευτής
http://youtu.be/3BLzC95X8QU

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου