ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Βίντεο-ντοκουμέντο: "Aναρχικοί τραμπουκίζουν μπολσεβίκους"...

"Aναρχικοί τραμπουκίζουν μπολσεβίκους", με πρωτοστάτη τον άγριο αρχι-τραμπούκο Μπακούνιν! Ίσως γιατί είχε αγανακτήσει να περιμένει την πραγματοποίηση του μαρξιστικού ιδανικού για την κατάργηση της ιεραρχίας και το πέρασμα στην αταξική κοινωνία (δηλαδή τον αναρχισμό) μέσα από τους κόλπους και τους χρόνους της δικτατορίας στο όνομα του προλεταριάτου μα, στην ουσία, ερήμην του προλεταριάτου. Και να τα πήρε για τα καλά στο (πάντα επίκαιρο κι ανήσυχο και μετά το θάνατό του) κρανίο του με κάτι σταλινικές φοβερές ρήσεις τύπου: "περισσότερο κράτος για να καταργήσουμε το κράτος"(!!! δηλ. συναινέστε κορόιδα σύντροφοι σε μια ακόμα πιο ισχυρή κεντρική-κομματική εξουσία ώστε αυτή να εργαστεί για την...κατάργηση του εαυτού της! Χε χε!)

Στο παρακάτω βίντεο έχει γίνει το απαραίτητο μοντάζ στα πρόσωπα των νεαρών πρωταγωνιστών μιας "cult" ελληνικής ταινίας της δεκαετίας του '80. Από αυτές τις νεανικές "κοινωνικές καταγγελίες" που γυρίζονταν εκείνες τις "σοσιαλιστικές" εποχές, με τα αδιέξοδα των άγριων νιάτων, τα μηχανάκια παρέα με τα χαπάκια να παρασύρουν στο τέλμα τα κακά παιδάκια, την κακούργα βία μέσα σε μια μικροαστική υποκριτική κενωνία, κτλ κτλ.

Και κλείνουμε με την ατάκα του Georg Christoph Lichtenberg : "Η καλύτερη σάτιρα πρέπει να περιέχει τόσο λίγο κακία και τόσο πολύ πειστικότητα, ώστε να προκαλεί χαμόγελο ακόμα και σ’ αυτούς που θίγει."


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου