ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Ο ανθρωπάκος..εκτός και εντός..



Κατηγορούμε τον άνθρωπο..

που ξέπεσε σε ανθρωπάκο!

Σε πελατάκο ολότελα ανήθικων, πλιατσικολόγων, αρχιψεύταρων, συνωμοτικών ανθρωποειδών, σε βάρος των πελατειακών τους στρατιών και μη, με την ιδιότητα των αντιπροσώπων και διαχειριστών των ζωών μυριάδων ανθρωπάκων και των λίγων και ίσως δυσεύρετων ακέραιων ανθρώπων. Αυτών δηλαδή που συνήθως μπαίνουν στο στόχαστρο του δημόσιου μένους και της συναινετικής "κανονικότητας" και χλεύης.

Σε εμποράκο καταναλωτικής βλακείας, κυρίως εντελώς άχρηστων προϊόντων -υλικών και "πνευματικών"- για την επίτευξη μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας και ύπαρξης. Που αρπάχτηκαν από τον πλούτο "υποδεέστερων" λαών, από τον ιδρώτα δουλοκτητικής οσμής αναλώσιμων εργατικών χεριών, από την στραγγαλιστική εκμετάλλευση γης, πόρων, ανθρώπινου δυναμικού και..ιδεών.

Σε διαφημιστάκο και ζηλωτάκο θεωριών και ιδανικών που μπάζουν ύδατα α-νοησίας και καταστροφικών ιδεοληψιών, σαν σαπιοκάραβα με τεράστια ρήγματα στα κακοφτιαγμένα σκαριά τους. Οδηγώντας σε ξέρες μαζικού παραλογισμού, σε αλληλοσπαραγμό των πληρωμάτων,  σε αύτανδρα ναυάγια αντί για ρότα ανακάλυψης κι απελευθέρωσης.

Σε δειλό -και θρασύδειλο- και φοβισμένο και μικροπρεπή θεατρίνο, που εκπαιδεύει το συνονθύλευμα των ρακένδυτων εγώ και εσωτερικών αντιφατικών συγκρούσεών του να υποδύεται άκομψα ρόλους και να φοράει μάσκες σημαντικότητας, σοβαρότητας, ανάληψης ευθυνών συναισθημάτων κι επιλογών. Εκεί όπου αυτές εγκαταλείπονται πραγματικά στην τύχη τους ή στα "εξουσιοδοτημένα" απ'τα ανθρωπόμορφα κοπάδια μαντριά τσιφλικάδων και "ποιμένων" που αυτοεπαίρονται και κραδαίνουν  πιστοποιητικά αυθεντίας και κύρους.

Σε προδοτάκο κάθε ευκαιρίας και λάμψης, έστω και υποψίας αυτών, για να βγει από τον προκαθορισμένο, προβλέψιμο και πνιγηρό κύκλο της αυτο-αιχμαλωσίας του. Και να αδράξει με την πρόσβαση στο οπλοστάσιο των δυνατοτήτων του και με σταθερό αρυτίδωτο βλέμμα τα σημάδια και τις πάντα εκεί πιθανότητες για μια διαφορετική, μια ασύμβατη με κάθε μορφή χυδαιότητας, μια συνειδητή πορεία.

Κατηγορούμε και τους ίδιους μας τους εαυτούς. Κάθε φορά που αφουγκραζόμαστε στις κινήσεις, τα λόγια, τα σχέδια και στις σκέψεις μας τον αχό της ανάσας του ανθρωπάκου και την εγγύτητα στις ασθμαίνουσες ανάγκες του.
Γι'αυτό δεν βιαζόμαστε να τον καταδικάσουμε και να τον ξεγράψουμε.
 Ξέρουμε ότι αποτελεί ένα διόλου ευκαταφρόνητο κομμάτι αυτού του άλλοτε βασανιστικού κι απογοητευτικού βάρους κι άλλοτε υποσχόμενου τις μεγαλύτερες εκπλήξεις και πιο θαυμαστές προοπτικές, καθόλου σπάνια απροσδόκητες και για το ίδιο το άτομο-φορέα τους.
Αυτού του βαστάζου με τα άχρηστα φορτία στους ώμους, κι ας ντρεπόμαστε συχνά να το ομολογήσουμε ακόμα κι όταν το αντιλαμβανόμαστε.
Αυτού του υπερφορτωμένου με αντιφατικά και οδυνηρά και μπερδεμένα δεδομένα, που πασχίζουμε να τον ελευθερώσουμε από τα περιττά κι επικίνδυνα βάρη του και να τον συμφιλιώσουμε με τον ίδιο και τους γύρω του.
Αυτού που ονομάζουμε εαυτό.

Κι όχι πια εαυτούλη! Ούτε ανθρωπάκο! Κοιτώντας με διάθεση για κατανόηση μέσα κι έξω από εμάς. Αλλά συγχρόνως και με διάθεση όχι για παρηγορητικές δικαιολογίες, αλλά για τις σωστές ερωτήσεις και επερχόμενες αναπόφευκτες ρήξεις και επαναξιολογήσεις.
 Ειδικά στο σημείο αυτό!

Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου