ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Ένα σύνθημα, μια σειρά σκέψεων...



άλλη μια "κουβέντα του τοίχου" που έχει τόσα-μα τόσα πολλά να πει...

 Ξέρεις, τα συνθήματα, ακόμα κι ολόκληρα κείμενα στους τοίχους της αντιερωτικής και φιμωμένης πόλης, αποτελούν ένα είδος "εκπαιδευτηρίου χωρίς δίδακτρα", δημόσιας δωρεάν παιδείας! Προσφέρουν, χωρίς ανταλλάγματα, τέτοιου είδους ερεθίσματα για τροφή στην "υπναρού σκέψη" του τροφίμου του άστεως που συχνά λειτουργούν ως αφυπνιστικοί (μικροί μα μείζονος σημασίας) συναγερμοί!
 Θυμάμαι ένα σύθημα που είχα δει πάνω σ'ένα τοίχο:
" Όλες οι αξίες αυτής της κοινωνίας βρίσκονται στις κλούβες της αστυνομίας"

Θα μπορούσε να γραφτεί τόμος ή τόμοι ολόκληροι για να αναλυθούν επαρκώς αυτά τα λεγόμενα, περνώντας απ'όλο το φάσμα των κοινωνικών επιστημών: της κοινωνιολογίας, των οικονομικών και πολιτικών επιστημών, της επιστήμης της Αγωγής, της Ιστορίας. Και της ψυχολογίας.
Εγώ όμως δεν είμαι επιστήμονας αλλά μπορώ να πω δυο-τρία πραγματάκια, ορμώμενος κυρίως από αυτά που βλέπω και εισπράττω τραυματικά για τα αισθητήριά μου (εσωτερικά κι εξωτερικά).

Το πρόβλημα για εμένα δεν ξεκινάει από το γεγονός ότι η αστυνομία ("ο νόμος του άστεως", δηλαδή του αστικού τρόπου ζωής) λειτουργεί ως προστάτης των δημόσιων λαμόγιων κι ανδρείκελων της διαφθοράς μέσα σε ένα μαζικό κλίμα ολιγαρχικής δημαγωγίας. Νομιμοποιημένης με "δημοκρατικές" αερολογίες και φθηνές δικαιολογίες. Αυτά άλλωστε τα'χουμε επισημάνει κι αναλύσει αρκετές φορές. Ούτε ότι λειτουργεί ως ιδιωτικός στρατός προστασίας (κάτι σαν τους "νονούς της νύχτας" με σκοτεινές δραστηριότητες) υπέρ των συμφερόντων πολυεθνικών "βαμπίρ" κι αρπαχτικών του κέρδους σε βάρος της ανθρώπινης ύπαρξης. Τσακίζοντας αλύπητα κάθε αυθεντικό λαϊκό σήκωμα κεφαλιού για ουσιαστικές διεκδικήσεις, που αλλάζουν τη ζωή των ανθρώπων προς το ουσιωδώς καλύτερο.
 Το πρόβλημα είναι πάνω απ'όλα η αστυνόμευση του μυαλού του υπήκοου(απ'το "υπακούω")-πολίτη. Η αστυνόμευση της ίδιας της ροής της λογικής. Η αστυνόμευση και καταστολή των πιο ουσιαστικών χαρών για λογαριασμό διάφορων αφεντικών (κάποτε ήταν η θρησκεία με την Ιερή Εξέταση, όπως είναι και τώρα με τους μουλάδες της και τους παρανοϊκούς οικογενειακούς κώδικες τιμής). Η αστυνόμευση της ίδιας της νοηματοδότησης των πραγμάτων με τις πιο πλούσιες κι ασυμβίβαστα γενναίες έννοιες. Η αστυνόμευση της καρδιάς. Η αστυνόμευση των πιο αληθινών ενστίκτων του ανθρώπου. Η αστυνόμευση της φυσιολογικής αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπινων όντων. Η αστυνόμευση της ίδιας της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ!

Θέλω να κλείσω με κάποια λόγια που κάνουν την καρδιά να πάλλεται σε άγρια ωραίους ρυθμούς. Αυτούς που τόσο τρομάζουν γραμματείς και φαρισαίους, καθημερινούς τυραννίσκους του πιο ύπουλου υφέρποντα φασισμού, επαναστάτες που εξαργυρώνουν την επανάσταση με στρατόπεδα εγκλεισμού ιδεών κι ανθρώπων, δημαγωγούς κι εντολοδότες, βασιλιάδες, βαρώνους και χαφιέδες τους, ιερατεία κάθε είδους και φυσικά τα δελτία ειδήσεων σε ώρες υψηλής και μη τηλεθέασης:

«Δοξασμένη η στιγμή να αντικρίζει κάποιος έναν ολόκληρο λαό να ορθώνεται. Δεν είναι πια κοπάδι από πρόβατα καψαλισμένα από τον ήλιο, ούτε αξιοθρήνητο πλήθος καρτερικών σκλάβων. Είναι ορδή από εξεγερμένους που ρίχνεται να κατακτήσει τη γη. Και η γη ξαναβρίσκει την περηφάνια της, γιατί τούτη τη φορά επιτέλους είναι άνθρωποι που την πατούν». Ρικάρδο Φλόρες Μαγόν, Το Δικαίωμα στην Εξέγερση,http://www.antorcha.net/biblioteca_virtual/politica/ap1910/4.html.
Το ακριβώς παραπάνω το βρήκα στο ΔΉΘΕΝ

ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου