ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2013

"Αν δεν έχεις να πληρώσεις την εφορία πούλα το σπίτι σου;" Όχι καπετάνιο! Θα εκμεταλλευτώ το δικό σου!




Aλήθεια ρε πωλητικοί; (ενεργοί, συνταξιούχοι και περαστικοί από το εθνικό φαγοπότι)

Η δική μας απάντηση μπορεί να είναι μόνο μία στη "σοφή" παραίνεσή σας: 

Αφού πρώτα όλοι εσείς, γαλαζοπράσινες ακρίδες, δικαστείτε για υπεξαίρεση κατ'εξακολούθηση δημόσιου χρήματος και χρηματισμό για προώθηση ιδιωτικών συμφερόντων σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος και για ηθική αυτουργία σε χιλιάδες θανάτους αυτόχειρων συνανθρώπων μας και για εσχάτη προδοσία...
 και αφού (όσοι γλιτώσετε τη θανατική ποινή διά λιθοβολισμού ισλαμικού τύπου) καταδικαστείτε σε εγκλεισμό στα πιο ανήλιαγα μπουντρούμια με κινούμενα πατώματα από αρούρια και κατσαρίδες... 
και αφού δημευτούν οι περιουσίες σας...

...τότε θα δούμε τι θα κάνουμε με τα σπίτια, τις βίλες και τα εξοχικά σας! Αφού πρώτα χρησιμοποιηθούν για τη στέγαση των δεκάδων χιλιάδων άστεγων και εν δυνάμει άστεγων  συνανθρώπων μας, όσα απομείνουν ίσως να αξιοποιηθούν ως αυτοοργανωμένα στέκια πολιτιστικών συλλογικών δραστηριοτήτων, ως παιδικοί σταθμοί, σχολεία κλπ...Είμαστε πλούσιοι σε ιδέες κι ας μας αδειάζετε για χάρη της "ανάπτυξης" και "σωτηρίας" τις τσέπες... Έχοντας καταληστεύσει τον παραγόμενο από εμάς πλούτο! Ως εδώ ρε!

Όσο για τους μεγαλοεργολάβους σας και εφοπλιστές σας, με την πληθώρα προκλητικών φοροαπαλλαγών, ας δώσουν στην εφορία όλα όσα δεν έχουν δώσει εδώ και δεκαετίες, για λογαριασμό όλων των πληγέντων συμπατριωτών τους! Άλλωστε δεν είναι κι αυτοί πατριώτες; όπως η "χρυσή αγαπημένη τους" μέσα στη βουλή των σωτήρων του έθνους;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου