ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Κυριακή 28 Ιουνίου 2026

Well done girls!

 

Σε σύνδεση με το παραπάνω: Ένα κορίτσι που το έλεγαν "Οσάμα" (Η ταινία με τίτλο "Οσάμα", 2003, του Σεντίχ Μπαρμάκ,  μου άφησε ένα μούδιασμα στο στομάχι και ένα φορτίο πικρίας απ' το οποίο ίσως και ποτέ δεν απαλλάχτηκα...)

Αλλά το πρόβλημα δεν περιορίζεται μέσα στα τείχη θεοκρατικών καθεστώτων (κι όχι μόνο του Αφγανιστάν), αλλά έχει και προεκτάσεις που διαχέονται ή μεταφέρονται και στην "πολιτισμένη Ευρώπη", με το δικό της βαρύ αποικιοκρατικό παρελθόν και με τις ευλογίες των εκπροσώπων του  χριστιανικού θεού, για να τα βάλουμε όλα μέσα στη δυσλειτουργική ιστορική εξίσωση...

Θα ξυπνήσουν ποτέ όλο και περισσότεροι άνθρωποι, γυναίκες και άντρες, από το σκοταδιστικό λήθαργο που τους κρατάνε δέσμιους οι διεστραμμένοι μισάνθρωποι αφεντάδες κι εκμεταλλευτές τους;

Ο Αλ Ταουχίν, ιμάμης του τζαμιού στην Κολωνία, όπου την παραμονή της Πρωτοχρονιά του 2016 υπήρξε μαζική, σοβαρότατη σεξουαλική παρενόχληση γυναικών από άτομα αραβικής κι αφρικανικής καταγωγής με κυκλωτικές κινήσεις, δικαιολόγησε τους δράστες με τα εξής λόγια: "Ένας από τους λόγους που οι μουσουλμάνοι μετανάστες βιάζουν τα κορίτσια είναι γιατί αυτά ντύνονται προκλητικά. Εάν κυκλοφορούν χωρίς πολλά ρούχα, χρησιμοποιούν άρωμα, τότε τέτοια πράγματα θα συμβαίνουν. (!!!) Είναι σαν να ρίχνεις λάδι στη φωτιά"


Περάστε κι από εδώ:

Αφιερωμένο και στα ρομποτάκια της αριστεράς και ακροαριστεράς ή του υποτιθέμενου "ελευθεριακού χώρου",  που οι βαριές ιδεολογικές παρωπίδες δεν τους επιτρέπουν να κατανοήσουν και να ερμηνεύσουν αυτό που είναι (δυστυχώς) ηλίου φαεινότερο όσον αφορά τους φανατικούς ακόλουθους της σαρίας, είτε στην Αφρική και Ασία είτε σε όλο και πολυπληθέστερες κοινότητες σε ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις:

 Απάνω τους κορίτσια !

Επίσης: 

  " Μήπως, τελικά, και ο αντιρατσισμός μετατρέπεται, χωρίς πολλοί να το συνειδητοποιούν ακόμα, σε ένα είδος ιδιότυπου, από την ανάποδη ρατσισμού; Και τύφλωσης μπροστά σε συγκεκριμένες καταστάσεις που είναι ξεκάθαρες και μιλούν (ή κάνουν βαρύγδουπες πια δημόσιες δηλώσεις) από μόνες τους..." από την ανάρτηση Αλήθεια, πόσο το Ισλάμ μπορεί ν'αποτελέσει απειλή για τας πολιτισμένας Ευρώπας; 

Στη συνέχεια: 

 Ο "νόμος της σαρία" στο Λονδίνο (και όχι μόνο εκεί) προκαλεί αντιδράσεις; μα πώς γίνεται;

Χμ... Η νέα"κανονικότητα" θα' χει, ανάμεσα σε τόσα άλλα, κι αυτά τα "καλούδια":

 Οι ισλαμικές οργανώσεις στη Μεγάλη Βρετανία, προχωρούν με γοργούς ρυθμούς στην "γκετοποίηση" ολόκληρων περιοχών της πρωτεύουσας, επιβάλλοντας το νόμο της Σαρία σε όλους, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή θρησκεύματος. Τα ειδικά αυτοκόλλητα (σαν το διπλανό της εικόνας), που κολλούνται σε φανάρια και τοίχους και όχι μόνο σε κεντρικούς δρόμους του Λονδίνου αλλά και άλλων πόλεων, θέτουν τα όρια αυτών των περιοχών. Προειδοποιώντας κατοίκους και διαβάτες ότι εισέρχονται σε "ζώνη" ελεγχόμενη από το νόμο της Σαρία. Κι επισημαίνοντας ότι απαγορεύεται το αλκοόλ, τα τυχερά παιχνίδια, η πορνεία, ταινίες ή ό,τι άλλο εμπεριέχει σεξουαλικό υλικό (προφανώς εντάσσονται σε αυτό και τα φορέματα που αποκαλύπτουν παραπάνω  σάρκα απ' όσο πρέπει, ώστε να μη σκανδαλιστούν οι ευσεβείς ζηλωτές), το κάπνισμα, τα drugs, ακόμα και η μουσική και οι συναυλίες.
(από την ανάρτηση Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΚΙΝΔΥΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΕΪΣΤΕΣ...)

Κλείνοντας με...ποιητική διάθεση: 

  ...γυναίκα (...αναρωτήθηκες ποτέ;)... :

Με ποιου σαδιστή θεού την άδεια
ποιοι σε σύλλησαν, ποιοι σε εκπόρνευσαν;
Ποιοι δαίμονες σε καίνε ακόμα στην πυρά;

Γυναίκα, αναρωτήθηκες αλήθεια ποτέ
γιατί οι Μοίρες ήταν κι αυτές γυναίκες;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου