ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2025

H Australia δείχνει για άλλη μια φορά τον δρόμο προς τον παγκόσμιο ολοκληρωτισμό (?)

 

ΩΣ EIΣΑΓΩΓΗ: Όλοι τους  μαθητούδια και προπαντός εκβιάσιμοι εφ' όρου ζωής στην ίδια μισάνθρωπη κι ανήλιαγη Σχολή...Οι εντολοδόχοι πολιτικοί αχυράνθρωποι της Αυστραλίας (δεν έχει σημασία ποιοι εναλάσσονται κάθε φορά στις καρέκλες της εξουσίας, μέχρι και σήμερα...)  είχαν φροντίσει από την αρχή σχεδόν της παγκόσμιας υγειονομικής δικτατορίας...Στο να επι-δείξουν απροκάλυπτα τις διαθέσεις τους και την τυφλή-υποδειγματική υπακοή στα πιλοτικά μαζικά προγράμματα-πειράματα των μεγάλων αφεντικών τους. Και κυρίως στο πώς βλέπουν αυτά που αποκαλούνταν μέχρι σήμερα δικαιώματα και ελευθερίες... Των αντικειμένων αυθαιρεσίας τους που εύηχα αποκαλούν "πολίτες": 

 video - ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ: ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ:

 

"07/10/2021- Εντυπωσιακό και συγκινητικό βίντεο από το BECCIOLINI NETWORK και το R.I.E. (European Information Network) MARCO PICCHI από Μελβούρνη, πολιτεία της Βικτόρια.
 
  Όπως και να έχει... ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ! NEVER FORGET :

(almost..oldie but goldie :  " Συνεργασία ή αντίσταση " )

Και η αγγλοσαξονική θεώρηση περί "δημοκρατίας" και "ασφάλειας" πλέον "ανεβαίνει πίστα", ως ένα νέο είδος εκβιασμού για τους "ανυπάκουους" στο "colpo grosso" του ψηφιακού φακελώματος. {Βόμβα από το ΙΝΚΑ για τον προσωπικό αριθμό – Η ανακοίνωση  KAI "ψηφιακό φακέλωμα" ? / "digital filing" ? }

 Με άλλα λόγια :

 ΟΙ ΑΥΣΤΡΑΛΟΙ ΠΛΕΟΝ ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ!!! 

(επισήμανση: η οποία βέβαια ταυτότητα οφείλει να είναι ψηφιακή, ως αποκλειστικό και super "ασφαλές" μέσο ταυτοποίησης - ρωτήστε και τους hackers..!)

Από πριν από 2 ημέρες, οι Αυστραλοί υποχρεούνται πλέον να ανεβάζουν την ταυτότητά τους για να χρησιμοποιούν μια μηχανή αναζήτησης.

Έλεγχος ψηφιακής ταυτότητας.

Έλεγχοι ηλικίας.

Βιομετρικές πύλες σε όλους.

Και όλα τα παραπάνω το πετυχαίνει το σύστημα σε όσους θα προσπαθήσουν ή θα θελήσουν να μπουν στο διαδίκτυο…

Θα μπορούσε όμως να ήταν τόσο εύκολο: αν κάνουν το διαδίκτυο απρόσιτο μέσω των κανονισμών τους, γιατί να το χρησιμοποιήσει κάποιος;

Υπήρχε ζωή πριν από το διαδίκτυο… Και κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν μας είχαν προειδοποιήσει.

Η Αυστραλία είναι η δοκιμαστική έκδοση ενός κόσμου όπου η ελευθερία και η ιδιωτικότητα πεθαίνουν ήσυχα… και δεν θα σταματήσουν εκεί.

Κ.Κ.

 To διαβάσαμε ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου