ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Κυριακή 1 Μαρτίου 2020

Η πτώση του σουλτανόπληκτου ξεκινάει από τη Συρία...

Κομβόι τεθωρακισμένων της Τουρκίας έξω από το Ιντλίμπ της Συρίας / Φωτογραφία: AP Images
"Σύμφωνα με την εφημερίδα Cumhuriyet, δύο ημέρες μετά τον τελευταίο θάνατο Τούρκου στρατιώτη, ένα κομβόι 50 τεθωρακισμένων οχημάτων των δυνάμεων της Τουρκίας πήρε εντολές και εισήλθε το πρωί στο Ιντλίμπ «για να δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας για τους πολίτες».
Πηγή: iefimerida.gr (24/02/2020)

Kαι τα τελευταία νέα από την περιοχή:

Φρέσκα νέα από την Ιντλίμπ.
- Πάνω από 300 οι νεκροί τζιχαντιστές, στο Σαρακίμπ.
- Ο Ερντογάν έχει παραμυθιάσει την Τουρκική κοινή γνώμη, παρουσιάζοντας μάχες και αερομαχίες, από προηγούμενες επιχειρήσεις του "κλάδου ελαίας", πτώματα, αλιευμένα από το Γκούγκλ και μιλά για 2000 νεκρούς Σύριους στρατιώτες και 1000 καταστροφές
πολεμικών αρμάτων και όπλων. Υποστηρίζει ότι 52 F-16 επιχειρούν στην Ιντλίμπ, ζώνη απαγορευμένη, για τα μαχητικά της, από τους Ρώσους. Γελάει ο κόσμος.
- Ο υπό κατασκευή ατομικός σταθμός στο...Ακουγιού τέθηκε υπό την επίβλεψη της Τουρκικής στρατιωτικής Αστυνομίας και απαγορεύτηκε η πρόσβαση, στους εργαζόμενους, όπως και οι συζητήσεις, μεταξύ Τούρκων και αλλοδαπών εργατών!
- Ενα ακόμα Τούρκικο ντρον καταρρίφθηκε, από λάθος των τζιχαντιστών, που πανηγύριζαν για την "επιτυχία" τους. Ετσι, απέμειναν συνολικά, 6 μεγάλα ντρον τέτοιου τύπου, που το κάθε ένα κοστίζει 30 εκατομμύρια δολ.
- Το Ιράν έστειλε προειδοποίηση στην Τουρκία, μέσω του πρεσβευτή του, στην Συρία, να σταματήσουν οι επιθέσεις στα φυλάκια του, αλλιώς την επόμενη φορά θα απαντηθούν! Κάλεσε την Τουρκία να εγκαταλείψει την Συρία.
- Η Τουρκία τονίζει ότι δεν έχει διαφορές με την Ρωσία και ζήτησε να επανέλθουν τα Τουρκικά παρατηρητήρια, στα σημεία, που είχαν συμφωνηθεί, στο Σότσι. Τα βλήματα, ωστόσο, που φεύγουν, απ΄τα ντρόνς στέλνουν χαιρετίσματα στον Πούτιν!

Δανειστήκαμε το παραπάνω κείμενο από ΕΔΩ
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου