ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019

" Έξοδος κινδύνου 2019 "

 Χρήσιμη σύνδεση του παρακάτω άρθρου με αυτό από εμάς: Το σκίτσο και η λέξη των ημερών που ζούμε (και θα ζήσουμε)

 σκίτσο του Αρκά για την "καθαρή έξοδο"

Έξοδος κινδύνου 2019
του Πέτρου Αργυρίου

Δεν θα σπαταλήσω ούτε σταγόνα σάλιου για τις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα περί 70000 χιλιάδων ακροδεξιών ανόητων λαϊκιστών διαδηλωτών κατά της συμφωνίας που δεν μπορούν να σκεφτούν. Ούτως ή άλλως ο ηγέτης του κάθε στρεβλού συνδικαλισμού κι υπηρέτης των μεγάλων συμφερόντων συγκυβερνούσε για τέσσερα χρόνια με αυτό που περιγράφει.
Όσο για τους ανθρώπους της διανόησης που στηρίζουν την συμφωνία κι εκ τούτου κι όλο το βρωμερό παρασκήνιο που έγινε για να περάσει αυτή, δεν τους λες και διανοούμενους. Αριστεροί διανοούμενοι ήταν ο Ραφαηλίδης κι ο Μίσσιος. Αυτοί είναι κομματικά στρατιωτάκια που έχτισαν καριέρες με διαβατήρια αυτήν ακριβώς τους την ποιότητα. 
Ας πούμε λοιπόν για κάτι άλλο, για το ατού του Τσίπρα, την οικονομία.
3,6% το επιτόκιο του ελληνικού ομολόγου και μάλιστα υπό σχετικά ελεγχόμενες συνθήκες τώρα που «βγήκαμε από τα μνημόνια» και στις αγορές.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο μόνος τρόπος για να φαίνεται το χρέος βιώσιμο είναι κι άλλη λιτότητα, κι άλλο ρούφηγμα αίματος.
Τα ματωμένα πλεονάσματα του 3% δεν αρκούν καν για να καλύψουν το κόστος δανεισμού.
 Μόνο με μια αλματώδη αύξηση του ΑΕΠ θα μπορούσαν τα νούμερα να βγουν.
Σήμερα μιλάμε για 3,6% επιτόκια. Αν βγούμε στις αγορές αυτά θα είναι πάνω του 4%. Και μπορεί τα ποσοστά να σας φαίνονται μικρά, αντιστοιχούν όμως σε αρκετά δις.
Στις τελευταίες εκλογές ο ελληνικός λαός έκανε το τεράστιο λάθος να ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές ένα ακραιφνώς και σχεδόν αμιγώς μνημονιακό κοινοβούλιο χωρίς καν αντιπολίτευση.
Δαγκωτό μνημόνιο. Κι αυτό το λάθος θα το πληρώνουμε με το αίμα μας για πολλές δεκαετίες ακόμη, αν κι εφόσον η χώρα όπως την ξέραμε συνεχίσει να υπάρχει.
Που πολύ αμφιβάλλω.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 30/1/2019.

το δανειστήκαμε από ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου