ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Ζήτω η οργή, κουφάλες!


Μπορώ να μυρίσω την οργή.
Στα κακοποιημένα κορμιά και βλέμματα συλληφθέντων, απαχθέντων, διωκόμενων, συκοφαντημένων,  "συμμορφωμένων" μετά από θητεία σε ιδρύματα "κοινωνικού επαναπρογραμματισμού"
Στα πρόσωπα των μικρών  Γάλλων μαθητών που η αστυνομία της κυβέρνησης αχυρανθρώπων της δυναστείας Ροτσάιλντ και κάθε ανάλογων κουμασιών μεταχειρίζεται σαν αιχμαλώτους πολέμου, γονατιστούς με τα χέρια πίσω από το κεφάλι.
Στα φλογισμένα πρόσωπα και χέρια των διαδηλωτών που καίνε, σπάνε και προπηλακίζουν σύμβολα, πρόσωπα και σημεία αναφοράς της ησυχίας-τάξης-ασφάλειας κι ευημερίας των αστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης πληθυσμών και των ζάμπλουτων νταβατζήδων τους.
Στα βλέμματα των εκατομμυρίων αποκλεισμένων από τα βασικά αγαθά και τα στοιχειώδη δικαιώματα της ζωής.
Στα συνθήματα σε τοίχους, στις ουρές των δημόσιων συσσιτίων, στις ουρές των διοδίων που κοστολογούν την ελεύθερη μετακίνηση,
στις ουρές σε υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας, στα γραφεία εύρεσης μισθωτής σκλαβιάς.
Στα παιδιά που ξεσπάνε πάνω σε άλλα παιδιά γιατί οι γονείς τους, τσακισμένοι από την παράνοια των εποχών, ξεσπάνε πάνω τους ή δεν βρίσκονται στο πλευρό τους λόγω καθημερινού μαραθώνιου για να βγει το μεροκάματο, που φτάνει-δεν φτάνει για την κάλυψη στοιχειωδών αναγκών.

Μπορώ να συμμεριστώ την απογοήτευση.
Στις περιφερόμενες σκιές και τις μοναχικές σαλταρισμένες φιγούρες των απολυμένων, ανέργων, εξαπατημένων από κεντρικές επιτροπές, κομματικές φατρίες και ανιαρές (εκτός από απενεργοποιημένης ουσίας) μέχρι θανάτου διακηρύξεις,  προδομένων από δήθεν συντρόφους, αυτόκλητους σωτήρες, πνευματικές ηγεσίες, λυκοφιλίες που αντιγράφουν τις κυρίαρχες αξίες της παγκόσμιας σούπας.

Καθώς είμαι κι εγώ οργισμένος. Αλλά, πλέον, έπαψα να είμαι απογοητευμένος.
Γιατί η απογοήτευση έχει να κάνει με αυτό τον τύπο ανθρώπου που συνέχεια "πέφτει από τα σύννεφα", που συνέχεια πιάνεται εξαπίνης και στο τέλος μπορεί και να καταντήσει να αναζητά θεραπεία ακόμη και σε επιδρομές σε μαγαζάκια με "προσφορές που δεν μπορείς να αγνοήσεις" λόγω "Black Friday".
Και γιατί απλά θέλω η οργή μου να ανήκει μόνο σε μένα, να τη διαχειρίζομαι, και να την κατευθύνω όπου κι όπως γουστάρω εγώ και όσοι με καταλαβαίνουν τι θέλω να τους πω και όχι να είναι δυναμικό προς εκμετάλλευση όσων θέλουν να τη δαμάσουν και να την εκπορνεύσουν ή να την αφοπλίσουν για δικό τους όφελος. Δηλαδή προς όφελος της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων.

Ζήτω η οργή, κουφάλες!

Rohalas


( μας το'στειλε ο φίλος μας "rohalas")

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου