ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

O "αγωνιστικός χαιρετισμός" της "αριστεράς" στο δικαίωμα της ειρηνικής πορείας...(volume 2)


 (ΑΘΑΝΑΤΗ "ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ"! - έτσι, να μη μας αφήνουμε ποτέ να ξεχνάμε: "Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας"  Οι υπογραμμίσεις παρακάτω είναι από εμάς)

"  Μαρτυρία καταγγελία Πορεία 17 Νοέμβρη 2018: Σκηνές ωμής αστυνομικής βίας από τα ΜΑΤ "

Τα ηρωικά ΜΑΤ της χώρας μας για μια ακόμη φορά στα χρονικά επιτέθηκαν εντελώς αναίτια και λυσσασμένα την πορεία των διαδηλωτών που κατευθύνονταν στην Αλεξάνδρας και πήγαιναν να μπουν στο Μετρό.
« Η αλήθεια είναι ότι ουδέποτε υπήρξαν "επεισόδια" στην λεωφόρο Αλεξάνδρας, αντίθετα οι αστυνομικές δυνάμεις κατοχής επιτέθηκαν με λύσσα κατά των αναρχικών μπλοκ, εντελώς αναίτια. Αποτέλεσμα της επίθεσης ήταν η πρόκληση σοβαρών τραυματισμών, καθώς τα ματ χτυπούσαν διαδηλωτές στα κεφάλια με τα γκλόπ ανάποδα. Οι κρατικοί μηχανισμοί έκαναν επίδειξη ισχύος εκτελώντας το επιχειρησιακό σχέδιο του σύριζα, που δεν ήταν άλλο από την τρομοκράτηση των αγωνιζόμενων που συμμετείχαν στην διαδήλωση"
Ξεκίνησαν με φυσουνιές και δεκάδες χειροβομβίδες κρότου λάμψης τις οποίες εκτόξευαν κατευθείαν πάνω στο κόσμο. Ακολούθησε ανελέητος ξυλοδαρμός χτυπώντας με λύσσα και με τα γκλόπ ανάποδα όποιον έβρισκαν, ποδοπάτησαν κυριολεκτικά τους ανθρώπους που είχαν πέσει στο έδαφος,
Τους πάτησαν κυριολεκτικά τους χτυπούσαν στο κεφάλι τους κλοτσούσαν και κάποιους που έπεσαν κάτω τους συνέλαβαν με εξίσου βίαιο τρόπο. Μπροστά στα μάτια μου είδα τρεις τέτοιες συλλήψεις. Σε ένα διαδηλωτή που πέρασε από πάνω του όλη η διμοιρία αφήνοντας τον σχεδόν αναίσθητο στο δρόμο.
Έπεσα πάνω του για να μην τον χτυπήσουν άλλο. Τον κράτησα κάτω για να μην τον συλλάβουν, άλλα έτσι και αλλιώς ο άνθρωπος
δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του από το άγριο ξύλο που δέχτηκε. Όσο ήταν κάτω Ματατζήδες του έλεγαν με τραμπούκικο τρόπο «Σήκω πάνω ρε δεν έχεις τίποτα»
Την ιδια στιγμή ΑΝΤΡΑΣ των ΜΑΤ και ενώ και οι δυο είμαστε κάτω , ήρθε και μας ψέκασε με χημικά από τα δυο μέτρα. Ναι πνίγηκα αλλά τον τραυματία δεν τον άφησα. Όταν μάλιστα άρχισα να φωνάζω ζητώντας να έρθει ασθενοφόρο ένας άλλος ΜΑΤατζής από την εξέχουσα αυτή διμοιρία ήρθε από πάνω μας και μου είπε, «Έχω καλέσει ασθενοφόρο» Πρώτα σακατεύουν κόσμο και μετά καλούν ασθενοφόρο. Του απάντησα δεόντως.
Μισή ώρα μετά, το χτυπημένο παλικάρι με τη βοήθεια άλλων συντρόφων τον σηκώσαμε στα χέρια και τον απομακρύναμε από το σημείο της έντασης. Δεν μπορούσε καν να περπατήσει.
Από την αρχή του είπα το όνομα μου και του δήλωσα την δημοσιογραφική μου ιδιότητα για να αισθανθεί ασφαλής και για να ξέρει ότι δεν βρίσκεται στα χέρια ασφαλίτη. Για μια ακόμη φορά από καθαρή τύχη δεν είχαμε νεκρό γιατί τα χτυπήματα στο κεφάλι με τα γκλόπ ανάποδα και με τόση λυσσασμένη μανία, μόνο δολοφονικά μπορεί να χαρακτηριστούν.
Να χαίρεστε τα ΜΑΤ της «αριστερής» κυβέρνησης σας.
ΥΓ Όποιος/α από τους συλληφθέντες στην Αλεξάνδρας χρειάζεται μάρτυρα να γνωρίζει ότι μπορώ να καταθέσω ως μάρτυρας υπεράσπισης.

Σπύρος Χαλικιάς
Δημοσιογράφος Φωτορεπόρτερ

το δανειστήκαμε από ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου