ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

GET THE CIVILIZED HELL OUT OF HERE!



Όταν οι "πρωτόγονοι" ή "άγριοι" συνάντησαν πρώτη φορά τα "πολιτισμένα θηρία"! Που φάνηκαν στους ουρανούς σαν τους δράκους της συμφοράς! Για να ανακαλύψουν στη συνέχεια, να φωτογραφίσουν, να προσεγγίσουν και να εκπολιτίσουν τους άτυχους ιθαγενείς είτε με φωτιά και ξεσπίτωμα (αν η γη των δεύτερων είναι αναγκαία στα κερδοφόρα πλάνα κι επεκτατικά σχέδια των εταιρειών των πρώτων) είτε με θρησκεία, τεχνολογική παράκρουση και εκφυλιστικές αξίες μιας ανώμαλης κοινωνικής οργάνωσης...

ΡΕ ΟΥΣΤ ΑΠΟ ΔΩ! 
ΚΙ εσείς και οι "χρωματιστές χάντρες, τα καθρεφτάκια και τα λαμπερά σας δωράκια"  προς τους "απολίτιστους"...

Και για του (ιστορικού) λόγου το αληθές, από εμάς:
Αλλά και: 


ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ:
 " Στις 20 Ιουλίου 1969 ο Νηλ Άρμστρονγκ και ο Μπαζ Όλντριν προσεδαφίστηκαν στην επιφάνεια της Σελήνης. Τους μήνες που προηγήθηκαν της αποστολής τους, οι αστροναύτες του Apollo 11 εκπαιδεύτηκαν σε μια απομονωμένη, σεληνόμορφη έρημο στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Η περιοχή αυτή είναι η πατρίδα διάφορων κοινοτήτων αυτόχθονων Αμερικανών και υπάρχει μια ιστορία
ή θρύλος που περιγράφει τη συνάντηση των αστροναυτών με κάποιον από τους ντόπιους.
Μια μέρα καθώς έκαναν την εκπαίδευσή τους, οι αστροναύτες συνάντησαν έναν ηλικιωμένο Ινδιάνο. Εκείνος τους ρώτησε τι έκαναν εκεί και του απάντησαν ότι ήταν μέλη μιας εξερευνητικής αποστολής που θα έφευγε σύντομα με σκοπό να εξερευνήσει τη Σελήνη. Όταν ο γέροντας το άκουσε αυτό, έμεινε σιωπηλός για λίγα λεπτά και μετά ρώτησε τους αστροναύτες αν θα μπορούσαν να του κάνουν μια χάρη. Κι εκείνοι τον ρώτησαν τι θέλει.
" Ξέρετε", είπε ο γέροντας, "οι άνθρωποι της φυλής μου πιστεύουν ότι στη Σελήνη ζουν ιερά πνεύματα. Σκεφτόμουν αν θα μπορούσατε να τους δώσετε ένα σημαντικό μήνυμα εκ μέρους του λαού μου".
"Τι μήνυμα;" ρώτησαν οι αστροναύτες.
"Α, δεν μπορώ να σας πω. Είναι ένα μυστικό που μπορούν να το γνωρίζουν μόνο η φυλή μας και τα πνεύματα".
 Όταν γύρισαν στη βάση τους οι αστροναύτες έψαξαν να βρουν κάποιον που γνώριζε τη γλώσσα της φυλής και του ζήτησαν να τους μεταφράσει το μυστικό μήνυμα. Όταν επανέλαβαν τις λέξεις που τους είχε πει ο Ινδιάνος και είχαν απομνημονεύσει, ο μεταφραστής άρχισε να γελάει ασυγκράτητα. Όταν ηρέμησε, οι αστροναύτες τον ρώτησαν τι σήμαινε το μήνυμα. Εκείνος τους εξήγησε ότι η πρόταση που είχαν απομνημονεύσει τόσο προσεχτικά έλεγε: "Μην πιστέψετε λέξη απ' ότι σας πουν αυτοί οι άνθρωποι. Έχουν έρθει να κλέψουν τη γη σας "..." -  Aπό Το "μυστικό μήνυμα" του γερο-Ινδιάνου στους αστροναύτες
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου