ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Αρχίζει το ματς-χαζεύει ακόμη περισσότερο η πόλη...

" Αρχίζει το ματς, ερήμωσε η πόλη, τρεχάτε κι αρχίζει το ματς! Αρχίζει το ματς, κανείς μην κουνιέται, σωπάστε κι αρχίζει το ματς"


Μετά τα πιθικοκαμώματα της Γιουροβίζιον, το χλιδάτο και με πολιτικές από πίσω σκοπιμότητες σώου των ΟΣΚΑΡ, ξεκίνησε και το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό σώου στα γήπεδα της Ρωσίας. Εκεί όπου τα έθνη στις εξέδρες και μπροστά από τηλεοράσεις αγωνιούν για την εθνική ποδοσφαιρική πορεία των ακριβοπληρωμένων ινδαλμάτων της λεγόμενης στρογγυλής θεάς και προσκυνάνε σώβρακα και φανέλες. Kαι ξυλοφορτώνονται μεταξύ τους, με θύματα και πεδία πολεμικής σύρραξης, εντός κι εκτός γηπέδων, για χάρη των χρωμάτων των ομάδων-φετίχ. Φυσικά δεν αναφερόμαστε μόνο στο επίπεδο των εθνικών ποδοσφαιρικών ομάδων. Η βία των γηπέδων είναι η βία της κυριαρχίας της βλακείας.


 Σε όλο τον πλανήτη το "Στοίχημα" και κάθε σχετικό παίγνιο, παράνομο και "νόμιμο", παίρνει φωτιά και οι φιλαθλάρες τα ακουμπάνε μπας και τους κάνει τη χάρη η θεά και ρεφάρουν τη χασούρα όλης της χρονιάς. Λόγω φόρων και χρωστούμενων σε κράτος, τράπεζα, κάρτες, τοκογλύφους, λόγω μείωσης μισθών, λόγω της άνθησης του τζόγου σε εποχές μαρασμού του βιοτικού επιπέδου των κοινωνιών.

Και οι παιχταράδες τα δίνουν όλα για να ικανοποήσουν το φιλοθεάμον κοινό. Σε εποχές που το θέαμα υποκαθιστά τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και επιτελεί σημαντική αποστολή για τον αποπροσανατολισμό τους από αυτά που πραγματικά τους αφορούν και στα οποία θα έπρεπε να διοχετεύουν τη μέριμνα και την ενασχόλησή τους.

 Αλλά και οι σούπερ σταρς των γηπέδων, αυτοί που αποτελούν πρότυπα μίμησης για εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο (για να ξεφύγουν από τα ναρκωτικά κι άλλες βλαβερές συνήθειες, όπως λέγεται, λες και το ποδόσφαιρο δεν έχει καταντήσει για τόσο πολλούς εγκεφαλικά νεκρούς ένα είδος αθεράπευτου εθισμού, με ανάλογες συνέπειες στη συμπεριφορά), επιστρατεύουν το μότο "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Για να κερδίσουν την αποβολή του αντιπάλου με κάθε τρόπο, ακόμα και με τη γελοία υποκρισία και τα καραγκιοζιλίκια, μπας και κερδίσουνε λίγο "έδαφος" παραπάνω στην επίτευξη της πολυπόθητης νίκης με τη συνοδεία των ποθητών πριμ. Ένα μότο (χέρι χέρι με το "διαίρει και βασίλευε") που αντανακλά και την κυρίαρχη νοοτροπία των αρχόντων όσον αφορά τη διαχείριση ή μεταχείριση των αρχόμενων...

Μόνο που πολυδιαφημισμένοι άρρενες "μονομάχοι" των γηπεδικών αρένων αποδεικνύονται ουκ ολίγες φορές ότι διαθέτουν πολύ λιγότερη παλικαριά  σε σχέση με τις γυναίκες που γουστάρουν να ασχολούνται με το ίδιο άθλημα. Όπως πολύ μικρά ή ανύπαρκτα στην ουσία @@ διαθέτουν και αυτοί που τους χρυσοπληρώνουν για να κοιμούνται μακάρια οι στρατιές των οπαδών και να ξεπλένουν και με τη στήριξη των οπαδικών ασκεριών τα βρώμικα χρήματά τους, να αποκρύπτουν τις παράνομες και σκοτεινές "μπίζνες" και να υπηρετούν και τα δικά τους big bosses στο μείζον και πολυπρόσωπο στοίχημα της χειραγώγησης των ανθρώπινων κοπαδιών...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου