ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Ανατροπές...


Αφού ο Τραμπ και οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν ως πρωτεύουσα του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ...

τότε οι μουσουλμάνοι ανά τον κόσμο πρέπει να αναγνωρίσουν ως ...πρωτεύουσα της Αγγλίας τη Νέα Υόρκη:


(Ο λόγος σε αυτή την παλιότερη ανάρτησή μας: Πόσο πραγματικά απελευθερώθηκαν οι Αμερικανοί πολίτες από το βρετανικό στέμμα; )

Αλλά και μετά τη στάση Ερντογάν:
Ο Ερντογάν απειλεί με διακοπή διπλωματικών σχέσεων το Ισραήλ αν πρωτεύουσά του γίνει η Ιερουσαλήμ...

έχουμε έγκυρες πληροφορίες ότι Ισραήλ και ΗΠΑ ετοιμάζονται να τινάξουν τη γεωπολιτική μπάνκα στον αέρα..! Αναγνωρίζοντας, αρχικά, ως ιστορική πρωτεύουσα της Ελλάδας την Κωνσταντινούπολη, που θα πάψουν να την αποκαλούν επίσημα Ισταμπούλ!

Χρήσιμη εκ των υστέρων προσθήκη του Ένοικου: 
Αυτά είναι! Και μετά η κυβέρνηση της Ελλάδος θα σταματήσει να πουλάει όπλα στους σαουδάραβες για να λιανίζουν το λαό της Υεμένης. Και από υποχρέωση κι ευγνωμοσύνη μαζί θα πουλάει όπλα στους Ισραηλινούς για να συνετίσουν πιο αποτελεσματικά τον Ερντογάν, που τολμά να το παίζει και πάτερ-φαμίλιας των μουσουλμάνων. Άσε που από τον επικείμενο σαματά στην περιοχή μπορεί να ξυπνήσει από τον βαθύ ύπνο κι ο Μαρμαρωμένος βασιλιάς και στο τέλος να γίνει της Ορθόδοξης προφητείας το κάγκελο, και μάλιστα χωρίς τη φημολογούμενη εμπλοκή του "ξανθού γένους" των Ρώσσων!

Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου