ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Ο βράχος που μιλάει

Αν και βράχος αποφάσισα να μιλήσω



Θα σας πω το όνομα μου αν και είμαι στο σημείο που στέκομαι εδώ και λίγα εκατομμύρια χρόνια χωρίς να χρειαστεί να έχω όνομα. Το όνομά μου σύμφωνα με εσάς είναι Ιμια

Στέκομαι μέσα στην θάλασσα πολύ πριν δημιουργήσετε τον πολιτισμό σας. Για την ακρίβεια πριν ακόμα δημιουργηθείτε σαν είδος.
Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο, ούτε ζωή μπορώ να υποστηρίξω, ούτε η έκταση μου είναι άξια λόγου. Για να είμαι ειλικρινής παρακολούθησα την εξέλιξή σας απο πιθηκάκια σε αυτό που είστε σήμερα απο απόσταση, μιας και δεν ήμουν ποτέ σημαντικός για εσάς, αλλά και εσείς με αφήνατε αδιάφορο.

Ξαφνικά τα τελευταία χρόνια όμως κάτι άλλαξε. Άρχισα να αισθάνομαι πολύ σημαντικός.  Μάλιστα άρχισαν τα ανθρωπάκια να είναι έτοιμα να πεθάνουν για χάρη μου. Ο λόγος ήταν οτι κάποια ανθρωπάκια ήθελαν να με λένε Καρντακ και να είμαι λέει από τη δική τους πλευρά των συνόρων. Πραγματικά δεν καταλάβαινα γιατί είναι τόσο σημαντικό το πώς με αποκαλούν και απο ποια μεριά είμαι στον χάρτη. Ούτως ή άλλως οι άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να σκοτωθούν για εμένα δεν πρόκειται ποτέ να με επισκεφτούν. Παρ όλα αυτά θεωρούν πολύ σημαντικό να είμαι "δικός τους". Αν και δεν προσφέρω τίποτα, θεωρούν ότι θα πρέπει να θυσιάσουν την ούτως ή άλλως σύντομη ζωή τους μόνο και μόνο για με θεωρούν "δικό τους". Εμένα και το στείρο χώμα μου.

Τα κακόμοιρα τα ανθρωπάκια. Θα ήθελα να μπορούσα να τους μιλήσω και να τους φωνάξω: "Μην αρχίσετε να σκοτώνεστε, δεν αξίζει. Ήμουν εδώ πριν απο εσάς και θα είμαι εδώ, όταν ο πολιτισμός σας δεν θα είναι παρά μια ανάμνηση"

'Έμαθα όμως οτι υπήρχε και άλλος λόγος. Απο κάτω μου υπάρχει ένα μαύρο ζουμί που τα ανθρωπάκια αποκαλούν πετρέλαιο, το θεωρούν πολύτιμο και γενικά έχουν χύσει πολύ αίμα για αυτό. Είναι λέει πολύ σημαντικό για τον πολιτισμό τους, τις μετακινήσεις τους, την θέρμανση τους, τα εργοστάσιά τους. Ξοδεύουν πάρα πολλά για να το αγοράσουν.

Έτσι έχει νόημα. Αν είναι να το έχεις δωρεάν, πραγματικά αξίζει να θυσιάσεις και κάποιες ζωές.

Τι; Οχι; Μα τι μου λέτε, όποιος και να κερδίσει πάλι θα αγοράζει το πετρέλαιο και μάλιστα απο τις ίδιες εταιρείες;


Και τι κερδίζουν οι νικητές; Τους νεκρούς τους θυμούνται μια φορά τον χρόνο και τους λένε ήρωες και τους επιζήσαντες αν τους λείπει κανένα χέρι ή πόδι τους δίνουν και λίγα λεφτά μέχρι να πεθάνουν;

Και οι κερδισμένοι είναι πάντα οι ίδιοι οι οποίοι δεν ρισκάρουν ποτέ;

Ξεχάστε το, πείτε οτι δεν μίλησα ποτέ. Δεν αξίζει να σπάσω την σιωπή μου για ένα, όπως έχει βαλθεί το ίδιο να αποδείξει, ηλίθιο είδος ζωής.

Ούτως η άλλως, εγώ ήμουν εδώ στην αυγή του χρόνου χωρίς όνομα και ιδιοκτήτη και θα είμαι εδώ να δω την δύση του.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου