ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

«You are now about to witness the strength of street knowledge»


 
Straight Outta Compton

«You are now about to witness the strength of street knowledge»
Μια εκρηκτική ταινία, οπού μέσα από την ιστορία των NWA και της Gangsta Hip Hop σκηνής της Δυτικής ακτής, αναδεικνύεται η αστυνομική βία και η ζωή των Αφροαμερικάνων στα γκέτο.
Η ταινία διαδραματίζεται στα 80s, όμως η αφήγηση της είναι εξαιρετικά επίκαιρη, λόγω της έξαρσης της αστυνομικής βίας τα τελευταία χρόνια.
Κατά την έξοδό της στις αίθουσες, αυξήθηκε και το προσωπικό security στους κινηματογράφους δηλώνοντας εξαρχής μια κάποια ανησυχία για την δυναμική της.

Το Σωματείο των Παραγωγών της Αμερικής πρότεινε την ταινία για το βραβείο της καλύτερης ταινίας του 2015, όμως η Ακαδημία Κινηματογράφου την αγνόησε στις οσκαρικές υποψηφιότητες,
προκαλώντας μια γενικευμένη συζήτηση για τον αποκλεισμό της αφροαμερικανικής κοινότητας.
Η ταινία δεν βρήκε τον δρόμο ούτε για τις αθηναϊκές αίθουσες, παρότι αποτυπώνει μοναδικά μια ταραγμένη φυλετικά και ταξικά περίοδο.


(Για να δούμε την ταινία:
1- πατάμε το 2ο 'Proceed to video',
2- κλείνουμε τις διαφημίσεις που άνοιξε
3- πατάμε στο κουμπί 'play' πάνω στην εικόνα
4- ξανακλείνουμε τις διαφημίσεις
5- ΜΗΝ πατήσετε πουθενά αλλού )

Πατηστε εδω

ή
εδω
ή
εδω
ή
εδω

{σημείωση κι από εμάς: στον τελευταίο σύνδεσμο πατήστε δυο φορές το play και η γαμάτη αυτή ταινία θα ξεκινήσει χωρίς πολλά πολλά.
Το βρήκαμε στην Βιντεοθήκη-Αυτομόρφωση (πού αλλού;) }

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου