ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

το να ληστέψεις μια τράπεζα είναι αθώα πράξη σε σύγκριση με το να είσαι ιδιοκτήτης της




Ό,τι είναι καλό για μια τράπεζα δεν σημαίνει ότι είναι καλό και για τη χώρα στην οποία δραστηριοποιείται! Γιατί αυτό που είναι καλό για τους ιδιοκτήτες και μετόχους των χρηματοπιστωτικών παρασιτικών οργανισμών είναι να αυξάνουν με κάθε μέσο τα κέρδη τους και την επιρροή τους στα κράτη, βάζοντας χέρι στις επιχειρήσεις μέσω του δανεισμού και δίχως ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας. Ή όπως λέει και ο ήρωας τραπεζίτης της ταινίας του Κώστα Γαβρά "Le Capital"-"To Kεφάλαιο" και οι μέτοχοι αλαλάζουν με άγριο ενθουσιασμό: "είμαστε (το συνάφι της οικονομικής κερδοσκοπίας) σαν τον Ρομπέν των δασών(από την ανάποδη). Θα παίρνουμε από τους φτωχούς και θα δίνουμε στους πλούσιους!"

(Δες κι αυτό: Οι χρηματοπιστωτικές αλυσίδες στο σώμα, το μυαλό και την καρδιά της ανθρωπότητας)

Οπότε η φράση "το να ληστέψεις μια τράπεζα είναι αθώα πράξη σε σύγκριση με το να είσαι ιδιοκτήτης της", αποκτά άλλη βαρύτητα, που απαλλάσσει κι από τις κατασκευασμένες ενοχές. Τις οποίες δημιουργούν οι νόμοι που φτιάχνονται από τους ισχυρούς και τους πλούσιους για τους ισχυρούς και τους πλούσιους και ποτέ για την πλειοψηφία.


Και έτσι το παρακάτω τραγούδι του θρυλικού βρετανικού συγκροτήματος των Clash και του μακαρίτη τραγουδιστή τους και φιλόσοφου Joe Strummer, αποκτάει επιπλέον λόγους να ηχεί πολύ ευχάριστα στα αυτιά μας:

my daddy was a bankrobber
but he never hurt nobody
he just loved to live that way
and he loved to steal your money

some is rich, and some is poor
that's the way the world is
but i don't believe in lying back
sayin' how bad your luck is
....



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου