ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

"ZΩΝΤΑΝΟΙ ΜΕΣ ΤΟ ΤΣΙΜΕΝΤΟ"



(There is a subtitled version of this short-doc here vimeo.com/115711129 )

Graffiti, μια μορφή τέχνης σε δημόσιο χώρο που έχει να κάνει με τον εγωισμό, την οργή, την εξερεύνηση και την οικειοποίηση του περιβάλλοντος στο οποίο ζούμε. Στόχος της είναι η υπενθύμιση της ανθρώπινης ύπαρξης άλλα και η επικοινωνία. Σκοπός αυτού του ντοκιμαντέρ είναι να αναδείξει τον ρόλο της δημόσιας τέχνης στον αστικό ιστό και μέσα από συνεντεύξεις και συλλογικές δράσεις να παρουσιάσει την τέχνη του graffiti ως μια μορφή έκφρασης και αντίδρασης σε μια οικονομικά, ηθικά και πολιτικά εξαθλιωμένη πόλη.

ZΩΝΤΑΝΟΙ ΜΕΣ ΤΟ ΤΣΙΜΕΝΤΟ
Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για το γκράφιτι στην Αθήνα.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ / ΠΑΡΑΓΩΓΗ / ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ / ΜΟΝΤΑΖ : ΓΚΟΥΝΕΖΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΗΧΟΥ : ΒΑΣΙΛΗΣ ΖΛΑΤΑΝΟΣ-–

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΕΔΩ: 
https://vimeo.com/115461562

ALIVE IN THE CONCRETE
Short Film Documentary about Graffiti Scene in Athens.

DIRECTION / PRODUCTION / DIRECTION OF PHOTOGRAPHY / EDDITING: GEORGE GOUNEZOS
SOUND EDDITING: VASILIS ZLATANOS

Graffiti, an art form in public space that is connected with the ego, the rage, the exploration and the appropriation of the environment that we all live in. Its goal is not only the reminding of human existence but also the communication. The purpose of this documentary is to feature the role of urban art in the city and through interviews and collective actions to present the art of graffiti as a form of expression and reaction to a financially, ethically and politically impoverished city.

SUPPORTED BY : OUTSIDER GRAFFITI MAGAZINE

Το είδαμε στη Βιντεοθήκη-Αυτομόρφωση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου