ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015

Η "μεγάλη γιορτή της δημοκρατίας" και οι...τυφώνες της..!




" Οι εκλογές αποτελούν την μεγάλη γιορτή της Δημοκρατίας! " (sic)
Έτσι δεν συνηθίζεται να λέγεται; Κυρίως από αυτούς (και τους παπαγάλους τους) που ως "δημοκρατία" εννοούν την προπαγάνδα της μαϊμουδοποίησης, χυδαιοποίησης και υποταγής του υπήκοου και της νομιμοποίησης του ολιγαρχικού ελέγχου και της αυθαιρεσίας αρχόντων και αυλικών τους. Υπέρ κέντρων λήψης αποφάσεων που ουδεμία σχέση ή εγγύτητα έχουν με τον απλό "πολίτη" κι αυτός ουδεμία πρόσβαση (κάτι σαν εκκλησιαστικό άβατο) σε εκείνα...

Κάποιοι τα έχουν πει με πιο χιουμοριστικό και συνάμα μεστό τρόπο:

Η διαφορά μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας είναι ότι στη δημοκρατία ψηφίζεις πρώτα και παίρνεις διαταγές μετά. Στη δικτατορία, δεν χρειάζεται να χάσεις τον καιρό σου ψηφίζοντας.
Charles Bukowski, Αμερικανός συγγραφέας

Κάθε κυβέρνηση είναι ένα κοινοβούλιο από πόρνες. Το πρόβλημα είναι, ότι σε μια δημοκρατία οι πόρνες είμαστε εμείς.
P.J. O’ Rourke, Αμερικανός αρθρογράφος & συγγραφέας

Το καλύτερο επιχείρημα εναντίον της δημοκρατίας είναι μια συζήτηση πέντε λεπτών με το μέσο ψηφοφόρο.
Ουίνστον Τσώρτσιλ, Βρετανός πρωθυπουργός


Αλλά κι εμείς εδώ έχουμε να πούμε κάτι τελευταίο επί τούτου:
Οι εκλογές είναι κάτι σαν έκτακτο καιρικό δελτίο, που συχνά φέρνει κακούς οιωνούς για μεγάλες αναταράξεις στην "ατμόσφαιρα" και ασύμετρους παράγοντες που εμπλέκονται σε αυτές. Και οι"εκλεκτοί" της "δημοκρατίας", που πρωταγωνιστούν σε αυτές και μετά από αυτές, μοιάζουν με...τυφώνες. Έρχονται με φόρα και όλο θόρυβο και όταν κάποια στιγμή θα φύγουν στα έχουν πάρει και σηκώσει σχεδόν όλα ή και όλα.


...και ας μην ξεχνάμε και αυτό:
Δίκαιον είναι να ζητηθή ο μεγαλοφυής γλωσσολόγος, ο οποίος πρώτος ωνόμασε τα σκεύη από τα οποία βγαίνει η κυριαρχία, κάλπας. Οι Έλληνες κάλπας κυρίως ωνόμαζον τας θήκας της τέφρας των νεκρών. Θα είχε βεβαίως υπ’ όψιν του και τον ρόλον που παίζουν εις τας εκλογάς οι νεκροί.
Δημήτριος Καμπούρογλου (1852-1942), γνωμικογράφος


 και κάποιες "αιρετικές" απόψεις, για τη μεγάλη συναινετική παράκρουση (Η διαχρονική πτώση του μαζάνθρωπου...), από εμάς τους "αταίριαστους": 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου