ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

... για τους Πολεμιστές!




Kάποιοι στίχοι για τους Πολεμιστές!

Που τιθασεύουν μέσα τους τους ζωώδεις φόβους του ανθρώπου. Που συμφιλιώνονται με το Μυστήριο μέσα στο οποίο κολυμπάει η Ύπαρξη, γινόμενοι αυτόνομο κομμάτι του. Που αντιμετωπίζουν με νηφαλιότητα τις προκλήσεις στο μονοπάτι τους. Που επιδίδονται στην παύση του ακατάσχετου εσωτερικού διαλόγου και στην επίτευξη της μεταμορφωτικής εσωτερικής σιωπής, όταν γύρω τους κυριαρχεί η αυτάρεσκη φλυαρία, η ηχηρή ηλιθιότητα, η κακόηχη οχλαγωγία. Που ευθυγραμμίζονται με τις απόρροιες του απόλυτα συνειδητού, ζωντανού Όντος γνωστού ως "Γη"*. Που λαχταρούν και στοχεύουν την απόλυτη και πιο τρομαχτική ελευθερία... πέρα κι από εκεί (που  καθηλωμένος στη συνήθεια) "ο άνθρωπος δύσκολα αναπνέει", όπως έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης.

ανιχνευτής

"Χόρα Ιμένσα"

Μόνο ένα πουλί και μια καμπάνα σπάνε τη σιωπή...
Φαίνεται ότι μιλάνε με τον ήλιο που δύει...
Χρυσαφιά σιωπή,
το απόγευμα είναι φτιαγμένο από κρύσταλλο.
Μια αγνότητα κουνάει τα δροσερά δέντρα
και πέρα απ'όλα αυτά,
ένα διαφανές ποτάμι ονειρεύεται
ότι κυλώντας πάνω από μαργαριτάρια
ελευθερώνεται
και ρέει στο άπειρο.



*μια γνώση την οποία κατείχαν πολλοί αρχαίοι πολιτισμοί και σήμερα επανακαλύπτεται και προφέρεται δειλά από τη σύγχρονη επιστήμη, έστω και στην "αιρετική" της εκδοχή κι άρα πιο έντιμη και ουσιαστική...



Θυμηθείτε κι από εμένα:
Οι δρόμοι που μας καλούν να τους βαδίσουμε...
και διαβάστε κι αυτό:
 " μαγικο περασμα (nagual) "

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου