ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Μέσα μας ο αέρας που φυσά...


"Μέσα μου ο αέρας που φυσά
Δε λέει να ημερέψει
Μου ξεσηκώνει την καρδιά
Και μου σκορπάει τη σκέψη

Σαν σπίθα από πυρκαγιά
Στα ύψη μ’ανεβάζει
Κι έξω απ’του κόσμου τ’ όνειρο
Με μια σπρωξιά με βγάζει"




'Ενα τραγούδι που μας αρέσει ιδιαίτερα. Αφιερωμένο. 
Σε αυτούς που στροβιλίζονται από τη λιγωτική ανάσα του έρωτα, που οσφραίνονται με πάθος την απελευθερωτική και συνάμα την τρελαμένη, τη σαν από κάποιο πανίσχυρο ξόρκι μαγεμένη επιρροή στις αισθήσεις και το λογισμό τους.
Όμως όχι μόνο σε αυτούς αφιερωμένο.
Αλλά και στους ερωτευμένους με τις δίνες και τα θαύματα της ζωής και της φύσης και της υποτιμημένης ανθρώπινης  φύσης.
Στους ονειροπαρμένους αιθεροβάμονες και αθεράπευτα κουζουλούς.
'Οχι στους αφεντάδες, συμβουλάτορες, γραμματικούς, παλιάτσους, ήρωες και ληστές που μας πουλάνε διαχρονικά άσχημη και θανατερή τρέλα.
Αλλά σε αυτούς που εμπνέονται από την απλότητα της ομορφιάς της ελευθερίας. Στη σκέψη, την έκφραση, τις κινήσεις, τις επιλογές, την οργάνωση της ζωής των ανθρώπων όπως εκείνοι ξέρουν καλύτερα για τους ίδιους.
Σε αυτούς που γοητεύονται από αποκηρυγμένους ανθρώπους και ιδέες και απαγορευμένα οράματα.
Σε αυτούς που περιφρονούν ανοιχτά τη φριχτή ατμόσφαιρα της καγκελόφραχτης δυστοπίας που τους στερεί ακόμα και την ανάσα.
Σε αυτούς που δεν σταματούν να γυρεύουν τα "άφταστα" και "παράλογα" για τους προσκυνημένους και παραιτημένους. Όλα αυτά που για εκείνους αποκτούν μια εξέχουσα αξία και συμβατότητα με τη φύση τους και ιδιαίτερη σημασία για την ολοκλήρωσή τους ως ανθρώπινων πλασμάτων. Που ουδεμία σχέση έχουν με εκπαιδευμένες στη μίμηση και τους αυτοματισμούς μαϊμούδες, με σερνάμενα σκουλήκια κι ερπετά.
Αφιερωμένο στους ονειροπαρμένους τρελούς της γης, στους πράκτορες του χάους που ταράζει συθέμελα την παγωμένη τάξη.  Που δεν λένε να το βάλουν κάτω ακόμη κι όταν πέφτουν κάτω.

ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου