ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Κάντο μόνος σου - do it yourself: " How to build a 14x14 solar cabin "



Nαι! Μπορούμε αν θέλουμε να χτίσουμε ή "να στήσουμε" τα δικά μας σπίτια -εφόσον οι νομοθεσίες το επιτρέπουν, π.χ. όχι μόνο εκτός πόλεων αλλά ακόμη και στις παρυφές αστικών περιοχών- από φυσικά υλικά και με εξαιρετικά χαμηλό προϋπολογισμό. Μειώνοντας την ποσότητα του χώρου που καταλαμβάνουν και μετατρέποντας ένα σπίτι τριών π.χ. υπνοδωματίων σε ένα τροχόσπιτο ή μια "καμπίνα", εξαρτώμενα από την ηλιακή ενέργεια  και με κήπο όπου μπορούμε να καλλιεργούμε με φυσικούς τρόπους τα λαχανικά μας.

Και ναι. Αυτό εκτός από πραγματικά οικολογική πράξη, είναι και επαναστατική! Αν αναλογιστεί κανείς τον σύγχρονο, αλόγιστα καταναλωτικό, υποθηκευμένο στις αιμορουφήχτρες γνωστές και ως "τράπεζες", τρόπο ζωής που ακολουθεί ένα πολύ μεγάλο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού, ο οποίος αστικοποιείται με καταιγιστικά αυξανόμενους ρυθμούς. Μέσα σε προβλέψιμες, απόλυτα ελεγχόμενες "τροχιές", ανθρώπινα θύματα μιας τεράστιας προπαγανδιστικής μηχανής και κολοσσιαίας κοινωνικής μηχανικής, που δέχονται χωρίς πολλή αμφισβήτηση τις κυρίαρχες ερμηνείες και νόρμες και υιοθετώντας πρότυπα τοξικά και αφύσικα.



Η φωτογραφία και το βίντεο, μαζί με άλλες πολλές και καλές ιδέες και ερεθίσματα, βρέθηκαν εδώ

Δείτε και το παρακάτω βίντεο. Μπορούμε αν θέλουμε να ζήσουμε χωρίς ή έστω με ελάχιστα λεφτά;



KAI.. YΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΑ: 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου