ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

ένα καλό τραγούδι μπορεί να σε κάνει ν'αργήσεις στη δουλειά, ένα υπέροχο όμως τραγούδι μπορεί να σε κάνει και να παραιτηθείς από τη δουλειά

...η μουσική είναι σημαντική στο βαθμό που επιφέρει ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ! Για σκεφτείτε το... ή όπως έχει πει κάποιος: "ένα καλό τραγούδι μπορεί να σε κάνει ν'αργήσεις στη δουλειά, ένα υπέροχο όμως τραγούδι μπορεί να σε κάνει και να παραιτηθείς από τη δουλειά(-εία)!" 



...ένα ονειρικό βίντεο από τους εξαιρετικούς Ισλανδούς Sigur Ros κι ένα υπέροχο μουσικό δημιούργημα!
"Τo να χτυπάς τα χέρια σου σα να'ναι φτερά, μπορεί να είναι...ΠΕΤΑΓΜΑ..!" ΡΟΜΠΕΡΤ Κ. ΧΩΛ
 Τα "ρεύματα" είναι παντού ολόγυρα, εντός κι εκτός... Οι άνεμοι των παιδικών μας ονείρων που μας ταξιδεύουν είναι οι σύμμαχοί μας... H λαχτάρα μας για το "άπιαστο" είναι ο οδηγός... Αυτός ο κόσμος είναι ο πίνακας υπό διαμόρφωση και τα πινέλα τα χουμε εμείς! 



Κι ένα πολύ καλό συγκρότημα (ψάξτε το, αξίζει!) των τελών της ψυχεδελικής εποχής των '60s: οι Kαναδοί Morning Dew. 
"Ο σταυροφόρος με το χαμόγελο που ταξιδεύει μακριά και παίζει την κιθάρα του για να κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους" είναι το σύμβολο του περιπλανώμενου τροβαδούρου που με τη μαγική του τέχνη προσφέρει, έστω και για λίγο, διέξοδο στη πνιγηρή ρουτίνα των ανθρώπων και τους χαρίζει στιγμές ευτυχίας...Κάτι αληθινά ανεκτίμητο!




ανιχνευτής
αναρτήθηκε αρχικά στο no Gravity Zone

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου