ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Με λίγα απλώς λόγια...




Πραγματική δημοκρατία δεν έχει να κάνει μόνο με την αυξημένη κοινωνικοπολιτική συνειδητότητα και εγρήγορση του "κυρίαρχου λαού" και την ενεργό συμμετοχή του στις διαδικασίες διακυβέρνησής του, με διάφορους τρόπους. Έχει να κάνει και με την ανακλητότητα των δημόσιων αρχόντων, κάθε στιγμή! Όταν αυτοί αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων έως επικίνδυνοι στη διαχείριση των κοινών εννός τόπου. Όταν αυτοί παρεκκλίνουν εντυπωσιακά (και ακόμη χειρότερα από τις αρχές σχεδόν) από αυτό το οποίο έλαβαν λαϊκή εντολή να διαχειριστούν και να πράξουν. Όταν αυτοί, μετά από ένα λογικό χρονικό διάστημα, δεν τηρούν τις δεσμεύσεις που επικαλέστηκαν για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του λαού. Και αυτές αποδεικνύονται μια τρύπα στο νερό και στην προκειμένη περίπτωση, αυτής της σημερινής συγκυβέρνησης, στα άπατα μαύρα ύδατα της πρωτοφανώς φασιστικής αντι-"Ένωσης" κι απροκάλυπτα εχθρικής για τα δικαιώματα και τις πραγματικές ανάγκες των ευρωπαϊκών λαών.
Κι εφόσον το εργαλείο της ανακλητότητας δεν προβλέπεται από τη "δημοκρατία" μας, τότε η επόμενη λύση είναι η λαϊκή προσφυγή...στους δρόμους ή της ασφυχτικής πίεσης των κυβερνώντων όσον αφορά τα παραπάνω ή της ανατροπής τους. Και πάλι στους δρόμους.
Και αυτό δεν σημαίνει επαναφορά παλιότερων "δοκιμασμένων" και...θεαματικά και επώδυνα για τον πολύ κόσμο αποτυχημένων "λύσεων". Αλλά σημαίνει αποβολή του κάθε φόβου που φυλάει τα έρμα από τη συλλογική ψυχοσύνθεση. Κάτι που καλώς ή κακώς συνεπάγεται μια συναισθηματική διεύρυνση και διανοητική υπέρβαση. Και μια και λέγαμε για υπέρβαση: αμεσοδημοκρατικές δομές και ενεργοποίηση των δαιμονοποιημένων και απαγορευμένων εννοιών της αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης των κοινών, που κατά τον Καστοριάδη είναι η πολιτική συνθήκη που οδηγεί στην αυτονομία κι άρα στην ελευθερία!

Μη βιάζεσαι να χαχανίσεις ή να αναστενάξεις. Τα'χω ήδη ακούσει και σε προσωπικές επαφές: "Αυτά είναι ουτοπίες, εδώ είναι Ελλάδα!"
Για εμένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη παραίτηση από αυτές τις κουβέντες και αυτοκαταστροφικός κυνισμός και εθελούσια καθήλωση σε κάθε είδους τέλματα και κάτι σαν δήλωση υποτέλειας σε λογής αφεντάδες. Γιατί, το'χουμε ξαναπεί, ου-τοπία είναι ο μη-τόπος που απλώς δεν έχει ακόμη υπάρξει. Και γιατί η άμεση δημοκρατία δεν εμπνεύστηκε και λειτούργησε (με τα όποια ελαττώματά της αλλά λειτούργησε!) για κάποιες δεκαετίες  στο γεωγραφικό χώρο της σημερινής πρωτεύουσας της χώρας και ίσως σε κάποιες αρχαιοελληνικές αποικίες με παρεμφερείς πολιτικές αντιλήψεις;
Και σε τελική ανάλυση αν η ζωή αποφεύγει τον πειραματισμό και την καινοτομία, το τόλμημα με το ρίσκο που πάντα το συνοδεύει, την ανάληψη ευθυνών κι άρα την ανάγκη ανάληψης πρωτοβουλιών και την κίνηση προς τα εμπρός, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει μερικές φορές την ματιά προς τα πίσω και την αξιοποίηση και μετεξέλιξη των χρήσιμων για τις σημερινές ανάγκες εμπειριών του παρελθόντος, τότε...
Τότε η νοσηρή παραλυσία και ο καταποντισμός στην κινούμενη άμμο της Ιστορίας έρχεται με φυσικό τρόπο σαν το επισφράγισμα του χρονικού μιας προδιαγεγραμένης κατάληξης. Κι όχι άδικα...


ανιχνευτής
αναρτήθηκε αρχικά στο no Gravity Zone

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου