ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Όταν ένας πιτσιρικάς 21 ετών τρομάζει έναν ολόκληρο μηχανισμό!



Όταν ένας πιτσιρικάς 21 ετών τρομάζει έναν ολόκληρο μηχανισμό! Κρατικό και παρακρατικό και βαθέως εισχωρούντα σε κάθε πτυχή της κοινωνικής λειτουργίας και υπόστασης.

Όταν έντρομο το κατεστημένο ανακαλύπτει...απόπειρα αυτοκτονίας πίσω από μια διάφανη κι ανυποχώρητη στάση, με ρίσκο από τοπρώτο δευτερόλεπτο της απόφασης την ίδια της την ύπαρξη, ως την απόλυτη δικαίωση ενός απόλυτα δίκαιου αιτήματος (διαβάστε και την προσέγγιση του ΥΠΝΟΒΑΤΗ) και μιλάει πλέον για επιβολή υποχρεωτικής σίτισης του μικρού σε ηλικία-αλλά με κάτι @@νααα!!! απεργού πείνας. Αντίθετα με τους ευνουχισμένους μικροαστούς νοικοκύρηδες-"τα βγάζουμε πέρα με ανώδυνη μυξογκρίνια κι όπως γενικά μπορούμε" και τους "σωτήρες" της χώρας και διαχειριστές της κρίσης που κατεβάζουν βρακιά με ένα νεύμα της φράου Μέρκελ και του χερ-πρώην ναζί Σόιμπλε και με ένα mail των φασιστοειδών γραφειοκρατών της Κομισιόν (Η Ενωμένη Ευρώπη απορεί, προβληματίζεται, καταγγέλει, αφαιμάζει και συνεχίζει...).

Μα η αυτοκτονία δεν είναι για τους δειλούς και φυγόπονους και αδύναμους να παλέψουν τη ζωή και να κοιτάξουν με πείσμα και σθένος την πραγματικότητα, όσο ζοφερή και άκαμπτη κι αν φαίνεται αυτή; Με διόλου απίθανη κατάληξη να την αλλάξουν! Ή έστω να την ταρακουνήσουν όσο χρειάζεται μπας και ξυπνήσει από το λήθαργο.
Και ο Νίκος Ρωμανός μόνο δειλός δεν είναι!

Η συνέχεια ΕΔΩ 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου