ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Bίος και πολιτεία των πολυεθνικών εταιρειών που διαχειρίζονται το...ιδιωτικοποιημένο αγαθό του νερού!


 Σχόλιο δικό μας: Ελλάς τα ήξερες αυτά; Γιατί οι πολιτικοί φωστήρες σου και αναπτυξιακοί οδοστρωτήρες σου τα γνωρίζουν και με το παραπάνω! Και φυσικά δεν τους καίγεται καρφί!


" Εταιρείες διαρκώς βρίσκονται αναμεμειγμένες σε δωροδοκίες πολιτικών και χρηματοδοτήσεις πολιτικών κομμάτων. Στην προσπάθειά τους να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους προσπαθούν να αλλοιώσουν τις δημοκρατικές διαδικασίες ή να μην υπόκεινται στον έλεγχο που επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον. Είναι φορείς διαφθοράς, εφόσον η δημοκρατική λειτουργία αποτελεί «εμπόδιο». Δεν είναι κάτι καινούργιο. Τέτοιο είναι το παράδειγμα των γαλλικών Suez και Vivendi που έχουν καταδικαστεί σε Λατινή Αμερική και Κεντρική Ασία. Στην περίπτωση τώρα που κυβερνήσεις θέλησαν να ακυρώσουν τα συμβόλαια με τις πολυεθνικές εταιρείες, επειδή δεν τήρησαν τους όρους των συμβολαίων, ήρθαν αντιμέτωπες με τις κυβερνήσεις των χωρών όπου έχουν την έδρα τους οι πολυεθνικές (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία μεταξύ άλλων) καθώς και τις πιέσεις από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Η Τανζανία, λ.χ. που θέλησε να διακόψει τη συνεργασία της με την βρετανικών συμφερόντων Biwater καθώς η εταιρεία απέτυχε παταγωδώς να βελτιώσει την κατάσταση με τη διανομή του νερού, αναγκάστηκε να πληρώσει 140.000.000 δολλάρια στην εταιρεία.

Παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχουν πολλές σε διάφορες χώρες της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής. Στο Μεξικό η Coca-Cola είναι μεγάλη, πολύ μεγάλη. Μάλιστα, ο πρόεδρος της χώρας Vicente Fox μεταξύ 2000 και 2006 ήταν πρόεδρος της εταιρείας στο Μεξικό και επιβλέπων όλων των εργοστασίων της στη Λατινική Αμερική. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που αυτή η χώρα είναι το νούμερο ένα κράτος στον κόσμο σε κατανάλωση προϊόντων της. Κι ενώ τα αποτελέσματα της δράσης της εταιρείας στη διαχείριση του νερού είναι καταστροφικά, η εταιρεία ξοδεύει περισσότερα από 500 εκατομμύρια δολλάρια ετησίως στο να διαφημίζει τα προϊόντα της. Παντού, σε κάθε μαγαζάκι στο Μεξικό βλέπεις τραπεζάκια και ψυγεία της εταιρείας. Την ίδια στιγμή, η πραγματικότητα όπως αποτυπώνεται είναι εφιαλτική. 12 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στο νερό της βρύσης και 32 εκατομμύρια ζουν δίχως υπονόμους. Η εταιρεία έχει ουσιαστικά το μονοπώλιο στη χώρα. Και δεν είναι περίεργο που το Μεξικό είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο στην κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού. Σε αντάλλαγμα, το 2003, το Μεξικό εισέπραξε από την εταιρεία το εξωφρενικό ποσό των 29.000 δολλαρίων για τη χρήση του νερού της χώρας, όταν το 2004 μονάχα, τα κέρδη ενός εργοστασίου της στην περιοχή San Cristobal de las Casas έφθασαν τα 40.000.000 δολλάρια. Στο Ιράκ, ένα μόλις μήνα μετά την εισβολή των ΗΠΑ, η εταιρεία Bechtel η οποία είχε εκδιωχθεί από τη Βολιβία για τις καταστροφικές πρακτικές της σε σχέση με το νερό, ανέλαβε να «ξανακτίσει» τις υποδομές της χώρας λαμβάνοντας ένα παχυλό συμβόλαιο αξίας 680.000.000 δολλαρίων. Όπως χαρακτηριστικά είπε η φιλόσοφος Vardana Shiva σε άρθρο της, «Οι ΗΠΑ βομβάρδισαν νοσοκομεία, γέφυρες, υποδομές για το νερό και τώρα πολυεθνικές με έδρα τις ΗΠΑ «θερίζουν» τα κέρδη της «ανοικοδόμησης» μίας κοινωνίας μετά την ηθελημένη καταστροφή της. Το αίμα χύθηκε όχι μόνο για το πετρέλαιο, αλλά και για τον έλεγχο του νερού και άλλων ζωτικών υπηρεσιών». Τα παραδείγματα που μπορούμε να δίνουμε δεν έχουν τέλος… Ένα όμως είναι σίγουρο. Εδώ έχει δημιουργηθεί η ανάγκη για ένα νέο λεξικό, όπου, η καταστροφή θα σημαίνει δημιουργία, η διαφθορά σε αναγκαία συνθήκη συνεργασίας, η σπανιότητα θα μεταφράζεται σε πλούτο, η εξαθλίωση σε ασφαλές κλίμα για επενδύσεις. Δες κι εδώ συγκεκριμένα για την Coca – Cola"


Τα παραπάνω αποτελούσαν μία από τις παραπομπές του εξαίρετου άρθρου με τίτλο "Coca – Cola: Ένας Λεβιάθαν της βιομηχανίας του νερού στα σχολεία της Κρήτης μαζί με την WWF Hellas"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου