ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΓΙΝΕ Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΟΥ! - Look up to the sky and be the maker of your own world!



"Δεν υπάρχει τυχαιότητα. Το τυχαίο είσαι εσύ που συμβαίνεις σ'εσένα!" ΝΙΤΣΕ

Προορίζεσαι δικαίως για τροφή μόνο όταν συμπεριφέρεσαι και ηχείς ως ανήσυχος-μα στην ουσία μακάριος αμνός. Μέσα σε ομοιόμορφα κι εχθρικά μεταξύ τους κοπάδια.
 Ως πότε θα συνεχίσεις να δικαιώνεις τους βοσκούς σου;
Ως πότε θα είσαι το εργατικό τους αναλώσιμο μυρμήγκι;

Όλα όσα μας δίδαξαν τα δόγματα, οι γκουρού, οι αρχηγίσκοι και τα σχολεία τους να μας χωρίζουν, είναι όλα αυτά που μας ενώνουν!

Μη σκούζεις άλλο!
ΟΥΡΛΙΑΞΕ!
ΟΥΡΛΙΑΞΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΧΛΩΜΙΑΣΟΥΝ ΚΑΙ Τ'ΑΣΤΕΡΙΑ ΠΟΥ ΕΔΩ ΚΙ ΑΙΩΝΕΣ  ΕΙΝΑΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΣΟΥ!
 ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΓΙΝΕ Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΟΥ! ΚΙ Ο ΚΑΤΕΡΓΑΡΗΣ-ΜΑΣΤΡΟΧΑΛΑΣΤΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΤΟΥΣ..

Γεννήθηκα μέσα στο κλάμα, το νεύρο και τη δίψα.
Βύζαξα τους πόθους των γονιών μου για ένα δίκαιο κόσμο
κι ένα φωτεινό νου που σαν βεντάλια ανοίγει στην κάψα της λήθης.
Ηρέμησα από τα τραγούδια και τους απαλούς ψιθύρους τους.
Και προσγειώθηκα μέσα σ'ένα λάκκο γιομάτο λιοντάρια και ύαινες.
Μα δεν τους στήθηκα σαν το σφαχτάρι
-τουλάχιστον άρχισα να κλωτσώ και ν'αποφεύγω τις ευθείες.

Ο Ένοικος...

Για ν'αρχίσει να υποχωρεί το μεγάλο ψέμα χρειάζεται να υπερασπιστεί ο καθένας την ψυχή του. Την ψυχή του Κόσμου!
 Διασχίζοντας τα βασίλεια του Φόβου και των κλώνων του..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου