ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Πως οι ισλαμιστές του ΙΚΙΛ («Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε») έγιναν η κυρίαρχη φράξια των ακραίων ισλαμιστών


Συνδέστε τα παρακάτω και με τις τελευταίες εξελίξεις: Ιράκ: Σοκάρουν οι εικόνες από ομαδικές εκτελέσεις ομήρων (" Οι ισλαμιστές αντάρτες της ISIL στο Ιράκ έδωσαν στη δημοσιότητα φωτογραφίες με ομαδικές εκτελέσεις ομήρων προκαλώντας τον αποτροπιασμό της παγκόσμιας κοινής γνώμης.
Όπως μεταδίδουν τα διεθνή μέσα, οι εν λόγω εκτελέσεις έγιναν μετά την κατάληψη της πόλης Τικρίτ στο βόρειο Ιράκ και δημοσιεύθηκαν σε ισλαμική ιστοσελίδα.")

  • Πως οι ισλαμιστές του ΙΚΙΛ («Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε») έγιναν η κυρίαρχη φράξια των ακραίων ισλαμιστών

"Ενα τζιχαντιστάν ανατέλλει στη Μεσοποταμία, με τα μαύρα λάβαρα να απειλούν πλέον ολόκληρη τη Μέση Ανατολή."

Ο χάρτης της ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ μετά την ΕΠΕΛΑΣΗ του ΙΚΙΛ (15-6-14)
….

Η σαρωτική επέλαση των ισλαμιστών μαχητών του «Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε» (ΙΚΙΛ), η κατάληψη σημαντικών εδαφών και αστικών κέντρων στη Συρία και το Ιράκ και η ανάδειξη της οργάνωσης στην κορυφή των ισλαμικών σουνιτικών ένοπλων οργανώσεων δεν ήρθε ούτε ξαφνικά, ούτε και από το πουθενά. Οι μουτζαχεντίν με τα μαύρα λάβαρα ήρθαν για να μείνουν, όχι μόνο ως απειλή για την ευρύτερη Μέση Ανατολή, αλλά και ως σημαντικός παράγοντας που θα καθορίσει τη νέα αρχιτεκτονική της περιοχής, που βαίνει ταχέως προς μια «βαλκανοποίηση», ένα κατακερματισμένο τοπίο με νέα σύνορα, συχνά ασαφή και ευάλωτα.

Οι ρίζες του ΙΚΙΛ χάνονται στην αχλή της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, όταν ο ιορδανικής καταγωγής βετεράνος των πολέμων στο Αφγανιστάν, Αμπού Μουσάμπ αλ Ζαρκάκουι, κατάφερε να ενώσει σε μια χαλαρή οργάνωση «ομπρέλα» διάσπαρτες ριζοσπαστικές ένοπλες ομάδες του Ιράκ και να δημιουργήσει -με πυρήνα τη δική του οργάνωση, την «Αλ Κάιντα στη Μεσοποταμία»- το «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ» (ΙΚΙ).

Ο νέος «εμίρης»

Ο θάνατος του Ζαρκάουι τον Ιούνιο του 2006, η ανηλεής καταδίωξη της οργάνωσής του από τους Αμερικανούς και η επικράτηση των σιιτών στην κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης, έφεραν το ΙΚΙΛ σε μαρασμό. Ο διάδοχος του Ζαρκάουι, Αμπού Ομαρ αλ Μπαγκντάντι, σκοτώθηκε το 2010 και αναδείχτηκε στην ηγεσία ο Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι.

Ο νέος «εμίρης» αναγέννησε την οργάνωση χάρη σε μια νέα στρατηγική.
Ο Αμπού Μπακρ ήταν ήδη επί των ημερών του Ζαρκάουι υπεύθυνος για τη στρατολόγηση ξένων εθελοντών, που έφταναν μέσω Συρίας στο Ιράκ, αλλά συμμετείχε επίσης και στο συμβούλιο που έκανε τις επαφές για τη χρηματοδότηση της οργάνωσης από το εξωτερικό. Οταν ανέλαβε την οργάνωση, σε μια συγκυρία που άρχιζε η συριακή εξέγερση κατά του Ασαντ, ο Αμπού Μπακρ συνδέθηκε με σκοτεινά κέντρα εξουσίας στη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Κατάρ και έλαβε οικονομική και πολιτική στήριξη για να μεταφέρει τον αγώνα του από το Ιράκ στο συριακό έδαφος, με στόχο την ανατροπή του Ασαντ.

Αρχικά, συνεργάστηκε στενά με την ισλαμική οργάνωση Αλ Νούσρα, επίσης «θυγατρική» της Αλ Κάιντα στη Συρία και με όπλο τους ξένους μαχητές και τη στήριξη ξένων δυνάμεων και μυστικών υπηρεσιών, αναδείχτηκε σύντομα ως ηγετική μορφή των εξτρεμιστών. Τον Απρίλιο του 2013, προσπάθησε να θέσει υπό την ηγεσία του και την Αλ Νούσρα, ανακοινώνοντας μονομερώς τη διάλυσή της και την ίδρυση μιας νέας οργάνωσης, του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε, που συγχώνευε την Αλ Νούσρα με το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ.

Ακολούθησε σκληρός ενδοϊσλαμικός εμφύλιος, που συνεχίζεται μέχρι και τώρα, όμως ο Αμπού Μπακρ επικράτησε χάρις στην υποστήριξη από το Ριάντ, τη συνεργασία με την τουρκική ΜΙΤ και τη συνεχή ροή ξένων μαχητών, εθελοντών, που έσπευδαν από τα πέρατα του κόσμου να ενταχθούν κατά χιλιάδες στην πιο ακραιφνή, ισχυρή και διαβόητη ισλαμική οργάνωση. Το ΙΚΙΛ ήρθε σε ευθεία σύγκρουση και με την ηγεσία της Αλ Κάιντα, που έριξε το βάρος της υπέρ της Αλ Νούσρα, αλλά ο Αμπού Μπακρ είχε πια χαράξει τη δική του πορεία.

Απογαλακτισμένος από την Αλ Κάιντα, ξεπέρασε τους μέντορές του σε βία και αγριότητα και έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίζεται εξτρεμιστής από τους ίδιους τους επίγονους του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Το ΙΚΙΛ έγινε πιο ισλαμικό, πιο σκληρό, πιο «καθαρό» από την Αλ Νούσρα, έβαλε μια διεθνιστική ατζέντα παρακάμπτοντας τον πιο «συριακό», πιο «εθνικό» χαρακτήρα των αντιπάλων του ισλαμιστών, αλλά, κυρίως, εφάρμοσε και άσκησε διακυβέρνηση βασισμένη στην πλέον αυστηρή εκδοχή της σαρία στις περιοχές που ελέγχει. Αντιμετώπισε με σταυρώσεις, αποκεφαλισμούς και ακρωτηριασμούς την ανομία -και όσους δεν υποτάχτηκαν στην ισχύ του- και ηγεμόνευσε στις τάξεις των ακραίων ισλαμιστών.

Δημιουργούν το “κράτος” τους

Οι μουτζαχεντίν του ΙΚΙΛ -που εν τω μεταξύ είχαν χαρακτηριστεί τρομοκράτες από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ- κατέλαβαν μια τεράστια περιοχή στην Ανατολική Συρία, στις επαρχίες της Ράκα και της Ντέιρ ελ Ζορ.

Με σχεδόν 10.000 μαχητές στο μισθολόγιο (με σχεδόν τους μισούς ξένους, κυρίως Σαουδάραβες) και άλλους 25.000 βοηθητικούς, Σύρους συμπαθούντες, το ΙΚΙΛ έστησε ένα δικό του κράτος στις περιοχές που έθεσε υπό τον έλεγχό του, με λειτουργία ισλαμικών δικαστηρίων, σχολείων και κυβέρνησης. Η χρηματοδότηση όλου αυτού του τεράστιου μηχανισμού έγινε -πέραν των ξένων χρηματοδοτήσεων- μέσα από τα λάφυρα του πολέμου.

Οι μουτζαχεντίν κατέλαβαν τις σημαντικότερες πετρελαιοπηγές της Συρίας και άρχισαν να πωλούν λαθραία το μαύρο χρυσάφι. Μόνο από την πετρελαιοπηγή της Ράκα έχει ημερήσια έσοδα 3,1 εκατομμυρίων δολαρίων. Αλλο μισό εκατομμύριο κερδίζει κάθε μέρα από τις πετρελαιοπηγές της Ζάμλα και του Κούνικο, πέραν των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Τζάφρα.

Τεράστια χρηματικά ποσά καταλήγουν στα ταμεία από τη βιομηχανία των απαγωγών, των λύτρων, αλλά και της «φορολόγησης» κάθε παραγωγικής δραστηριότητας. Οσες βιομηχανίες έπεσαν στα χέρια των ανταρτών, ξεπουλήθηκαν, είτε ως εξοπλισμός είτε ως σκραπ, με κύρια θύματα τους συριακούς σιδηρόδρομους, εργοστάσια μπαταριών, τρακτέρ, παραγωγής καλωδίων και ορυχείων, στο Χαλέπι και την ευρύτερη περιοχή. Πολλά είναι και τα κέρδη από τις λεηλασίες ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας. Τα κτήματα, οι κατοικίες, οι αποθήκες πολλών Χριστιανών, σιιτών, αλαουιτών, «δημεύτηκαν» από τους αντάρτες. Μόνο στο Ντέιρ ελ Ζορ, το ΙΚΙΛ κέρδισε πέντε εκατομμύρια δολάρια από το αποθηκευμένο βαμβάκι και 25 εκατομμύρια δολάρια από τα σιλό με τα σιτάρια στο Αλ Χασάκα. Σημαντικά έσοδα δίνουν και οι λεηλασίες πολιτιστικών θησαυρών, ελληνιστικών, ρωμαϊκών και χριστιανικών αντικειμένων τέχνης ή λατρείας, που παίρνουν τον δρόμο για τα παζάρια της Τουρκίας, της Ιορδανίας και του Λιβάνου, για να καταλήξουν στα χέρια ιδιωτών συλλεκτών της Ευρώπης και της Αμερικής.

Το ΙΚΙΛ έγινε πολύ γρήγορα μια «Τζιχάντ Α.Ε.» αυτονομημένη από τη μητρική της, Αλ Κάιντα, με τον ηγέτη της, Αμπού Μπακρ αλ Μπαγντάντι να επισκιάζει τον διάδοχο του Οσάμα, Αλ Ζαουάχρι.


Η αλλαγή στρατηγικής στη Συρία

Ομως, παρά τις επιτυχίες των τζιχαντιστών στη Συρία, η ένοπλη αντιπολίτευση έδειξε την περασμένη χρονιά -μετά την κατάρρευση των συνομιλιών της Γενεύης, αλλά και την άρνηση της Ουάσινγκτον να εμπλακεί στρατιωτικά στη Συρία- ότι δεν μπορεί να ανατρέψει το καθεστώς Ασαντ. Αναζητώντας διέξοδο, οι σκληροί του Ριάντ άλλαξαν τη στρατηγική τους και προέτρεψαν το ΙΚΙΛ να χτυπήσει τους συμμάχους του Ασαντ (προκειμένου να τον αποδυναμώσουν), τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο και τη σιιτική κυβέρνηση της Βαγδάτης, που ενισχύουν στρατιωτικά και οικονομικά το καθεστώς της Δαμασκού.

Το ΙΚΙΛ ίδρυσε «θυγατρική» στον Λίβανο που άρχισε να βάζει τυφλές βόμβες στις σιιτικές γειτονιές της Βηρυτού, αλλά η προσπάθεια να δημιουργηθεί χάος απέτυχε, όταν εξουδετερώθηκαν οι πυρήνες των τζιχαντιστών.

Αντιθέτως, η εκστρατεία κατά του Ιράκ αποδείχτηκε ιδιαίτερα επιτυχής. Χιλιάδες αντάρτες του ΙΚΙΛ πέρασαν τα «διάτρητα» σύνορα της ερήμου με καινούργια οχήματα και όπλα (που αγοράστηκαν με τα χρήματα της Σαουδικής Αραβίας και του μαύρου ταμείου των λάφυρων της Συρίας) και επέλασαν στο Δυτικό Ιράκ που κατοικείται από τους ομόδοξούς τους σουνίτες, οι οποίοι είναι πολύ δυσαρεστημένοι με τη σιιτική κυβέρνηση της Βαγδάτης. Οι τζιχαντιστές έδειξαν ότι δεν αποτελούν μόνο μια υπολογίσιμη στρατιωτική και πολιτική δύναμη, αλλά απέδειξαν ότι έχουν και κοινωνικά στηρίγματα στον ντόπιο πληθυσμό των δυτικών επαρχιών του Ιράκ.

Είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να κρατήσουν όλα τα εδάφη -και κυρίως τις μεγάλες πόλεις- που τόσο γρήγορα και εύκολα κατέκτησαν. Ομως, από τις λεηλασίες των τραπεζών και των στρατιωτικών αποθηκών στη Μοσούλη, το ΙΚΙΛ πήρε στα χέρια του πολύ μεγάλα χρηματικά ποσά, βαρύ οπλισμό και εφόδια και ενισχύθηκε οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά. Τώρα, οι αντάρτες έφτασαν στις παρυφές της πρωτεύουσας και το Ιράκ στα πρόθυρα της τριχοτόμησης.

Ενα τζιχαντιστάν ανατέλλει στη Μεσοποταμία, με τα μαύρα λάβαρα να απειλούν πλέον ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Του Νικόλα Ζηργάνου


To διαβάσαμε στους Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου