Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Συμβουλές για μια ανθρώπινη ζωή: "Μη γίνεις μπάτσος, μήτε ασφαλίτης, μη δηλώσεις αστυνομικές σχολές! "



ο "νόμος" με ή χωρίς στολή μας.. παρα-φυλάει
Kάποια δικά μας σχόλια: Αυτό είναι το "βαρβαρικό επάγγελμα" κατά τους αρχαίους Αθηναίους πολίτες, που δεν νοούνταν ελεύθερος άνθρωπος να το ασκήσει, γι'αυτό το αναλάμβαναν οι δημόσιοι σκλάβοι. Όσον αφορά την ψυχοσύνθεση, την υποκρισία και τα άρρωστα σύνδρομα που διακατέχουν (ή οι εκπαιδευτές του φροντίζουν να τον γαλουχήσουν σε αυτά) τον "χωροφύλακα", τον "μπάτσο", τον "μπαλούρδο" ή "Όρκ" (όσον αφορά το "υπο-είδος" των ΜΑΤ, των βάρβαρων δηλαδή μπράβων των μεγαλοαπατεώνων, βαθιά διεφθαρμένων πολιτικών κι εντολοδοτών τους και γενικά των αρχιλήσταρχων που λυμαίνονται χώρες και λαούς), έχουμε εκφράσει τις απόψεις μας και σε αυτές τις αναρτήσεις: ...ρεσιτάλ ανδρισμού των εντολοδότων κι εντολοδόχων και  Ποιος θα μας προστατεύσει από τους ασυγκράτητους προστάτες της "νομιμότητας;" και  Αυτοκτονίες αστυνομικών κάτω από "εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες εργασίας" και ο ιδανικός τρόπος φυγής: ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ! και (επιχειρώντας και μια μικρή ιστορική αναδρομή στα "ένδοξα χρόνια" της στρατιωτικής χούντας που τόσο πολύ εκφράζουν τους ένστολους "θεματοφύλακες της δημοκρατίας""Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας" και (με ένα μικρό ψυχογράφημα και χρονικό πεπραγμένων που μόνο σε "νομιμότητα δεν παραπέμπουν) "Έχεις παιδιά; Ψυχή έχεις;" (Πού να τη βρει; Αν είχε δεν θα χρειαζόταν να ρωτηθεί περί αυτού...)

Πριν όχι και τόσο πολύ παλιά το επάγγελμα του "χωροφύλακα" ή "μπασκίνα" θεωρούνταν ως κάτι το υποτιμητικό και άξιο περιφρόνησης. Και τώρα, στα εφιαλτικά χρόνια του τουρμποκαπιταλισμού και τοκογλυφικών μνημονίων του, έφτασε να αποτελεί "ευκαιρία σταδιοδρομίας επαγγελματικής"; Να γίνουν δηλαδή τα νέα παιδιά αυτοί που σχεδόν απαγάγουν ανθρώπους, τρομοκρατούν χωριά και πετούν χημικά ακόμα και μέσα σε σχολεία, κι όλα αυτά για λογαριασμό των εγχώριων και διεθνών μεγαλοκαρχαριών (όπως έγινε στο πεδίο μάχης της Κερατέας με τον "κοινωφελή" για τους μεγαλοεργολάβους ΧΥΤΑ και τώρα στην Χαλκιδική με τις "χρυσές εκχερσώσεις" και περιβαλλοντικές καταστροφές);
 Εκεί έχουμε καταντήσει όσον αφορά τις φιλοδοξίες περί "επαγγελματικού προσανατολισμού", ανάθεμα τον κομπλεξισμό και την α-νοησία μας; Σε ένα δοσιλογικό και φαυλοκρατικό κράτος που ποτέ δεν το εγκατέλειψαν οι κοτζαμπάσηδες και αγάδες της τουρκοκρατίας, με το ενδεικτικό της κυρίαρχης νοοτροπίας ρεκόρ (αναλογικά και με τον πληθυσμό) του ενός αστυνομικού για κάθε 200 περίπου υπηκόους (ο όρος "πολίτης", σύμφωνα και με την αρχαιοελληνική σημασία της έννοιας, τους πέφτει πολύς)...

μια εικόνα-μια σταγόνα ακόμη στον απύθμενο ωκεανό της "νομιμότητας": Καταγγελίες στον Guardian για βασανιστήρια από την ΕΛ.ΑΣ.! Αυτής της "έννομης τάξης" που έκανε "οργιώδες πάρτυ" στο Σύνταγμα 28 και 29 Ιουνίου του 2011

Διαβάστε, εκτός από το παρακάτω κι αυτό: Γλείψτε τους καμπινέδες του υπουργείου οικονομικών κι ύστερα ελάτε να φάτε ξύλο

  • Μη γίνεις μπάτσος, μήτε ασφαλίτης, μη δηλώσεις αστυνομικές σχολές! 
Ανοιχτή επιστολή στα παιδιά που μεγάλωσα
και τώρα έδωσαν πανελλήνιες εξετάσεις


Γνώρισα και μεγάλωσα περισσότερα από χίλια παιδιά στα 30 χρόνια που δούλεψα στους παιδικούς σταθμούς. Είδα παιδιά που ήταν υπέροχα μικρά, να είναι μεγαλώνοντας απέναντί μας στις διαδηλώσεις οπλισμένα σαν αστακοί και θύμωσα. Είδα παιδιά να είναι απεργοί, διαδηλωτές και τα καμάρωσα. Είδα ασφαλίτη, πατέρα παιδιών που μεγάλωνα, να παριστάνει στη πορεία τον διαδηλωτή. Δεν πρόλαβα να πλησιάσω και εξαφανίστηκε, πήγε στους άλλους που δεν τον ήξεραν.

Ξέρω ότι στο σχολείο, στη γειτονιά, στο φροντιστήριο, ιδιαίτερα στις λαϊκές γειτονιές, σας παρουσιάζουν τις αστυνομικές σχολές σαν πανάκεια. Το κράτος για να δελεάσει και να προσελκύσει κόσμο, έχει τις σχολές χωρίς έξοδα διαμονής, τροφής και βιβλίων για την οικογένεια, με αμοιβή ακόμη και για τη διάρκεια των «σπουδών». Από την άλλη προβάλλουν την πάταξη του εγκλήματος σαν αντικείμενο δουλειάς, γιατί ποντάρουν στην ευαισθησία σου. Προσπαθούν να διαμορφώσουν, από την ηλικία των 15-16 χρόνων, παιδιά που θα έχουν «όνειρο» να γίνουν αστυνομικοί.

Τι παίρνει το κράτος όμως για αντάλλαγμα;
Παίρνει παιδιά και τα μεταμορφώνει σε αδίστακτους αστυνομικούς.
Τους κάνει Ματατζήδες που χτυπούν με σιδερογροθιές στο κεφάλι αυτούς που σηκώνουν κεφάλι, τους κάνει ασφαλίτες που χώνονται μεταμορφωμένοι, συνήθως με ατημέλητο ντύσιμο και μακριά μαλλιά, να παρακολουθούν αγωνιστές που δίνουν τον αγώνα για την ζωή, τους παραμορφώνει σε υπάνθρωπους που δεν λογαριάζουν τίποτε. Τους κάνει εκτελεστές της κρατικής τρομοκρατίας και τους αποκαλεί αντιτρομοκρατική. Η εφαρμογή της βαρβαρότητας στο λαό είναι η δουλειά τους. Η καταστολή είναι η δουλειά τους.

Τους βλέπετε στις συγκεντρώσεις να σέρνουν αγωνιστές, να χτυπούν κλωτσιές, να σπρώχνουν με τις ασπίδες τους, να ανοίγουν κεφάλια με τα γκλομπς, να ρίχνουν χημικά στο πρόσωπο, να προστατεύουν πρόσωπα του υπόκοσμου, ή κατ’ εξακολούθηση εγκληματίες, να προστατεύουν κατηγορούμενους τύπου Παπαγεωργόπουλου ή χρυσής αυγής ακόμη και από τις κάμερες, να τους επιτρέπουν να σκεπάζουν τις χειροπέδες για να μη διασυρθούν, αλλά, να τραβούν από τα ρούχα ή από τα μαλλιά απεργούς και διαδηλωτές, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις αγωνίστριες καθαρίστριες. Τους βλέπουμε να καμουφλάρουν τους δολοφόνους της ΧΑ και να χτυπούν απεργούς.

Γιατί το κράτος φροντίζει για την διασφάλιση των συμφερόντων μιας μικρής, πολύ μικρής μειοψηφίας που κρατάει το πλούτο στα χέρια της. Στην διασφάλιση αυτών των συμφερόντων εχθροί είναι όσοι αγωνίζονται για καλύτερο μεροκάματο, για το δικαίωμα στη δουλειά… και απέναντί τους χρειάζεται το σώμα καταστολής.

Θα μου πείτε δουλειά είναι και αυτή.

Από πότε το να κυνηγάς ανθρώπους που αγωνίζονται, να ρίχνεις χημικά μέσα σε σπίτια με μωρά, να ανοίγεις κεφάλια, να σπας πόδια, να συλλαμβάνεις αγωνιστές είναι δουλειά;
Γιατί να χαραμίσεις τα νιάτα σου, την αξιοπρέπειά σου, την εντιμότητά σου, για να υπηρετήσεις και να εφαρμόσεις τις εντολές μιας δολοφονικής πολιτικής;
Πως το να εναντιωθείς ακόμη και στους γονείς σου όταν απεργούν, το να ρίχνεις πλαστικές σφαίρες με στόχο αυτούς που αγωνίζονται για τη ζωή, να ποδοπατάς με τις σιδερένιες σόλες ανθρώπους, καλυμμένος πίσω από τα κράνη σου και τις ασπίδες σου, είναι δουλειά; Σε ποια δουλειά σε εξευτελίζουν τόσο σαν άνθρωπο για να καταφέρουν να σε ποτίσουν με μίσος για όποιον παλεύει για την αξιοπρέπειά του, για να ξεχάσεις τι πάει να πει άνθρωπος με αξιοπρέπεια;

Για αυτό σε ντύνουν έτσι, μέσα στα σίδερα, με σιδερογροθιές στα χέρια, σίδερα στις σόλες, σίδερα στη κνήμη, ασπίδα, κράνος, προσωπίδα, φυσούνα με δολοφονικά χημικά. Γιατί θα πρέπει να εγκληματείς κάθε μέρα.

Θαμπώνεσαι από την δύναμη της εξουσίας
Ποιά εξουσία; Δεν έχεις καμιά απολύτως εξουσία. Δεν αποφασίζεις εσύ για τίποτε, είσαι ένα εκτελεστικό όργανο, που έχει ήδη αλλοιωθεί (αλλιώς δεν σε κρατάνε ούτε στη σχολή), που σιγά σιγά ανακαλύπτεις ότι ούτε οι παλιοί σου φίλοι σε θέλουν στη παρέα, ούτε οι συγγενείς. Η μόνη εξουσία που πιθανόν έχεις είναι να εξοστρακίζεται η σφαίρα από το όπλο σου και να πηγαίνει καρφί στην καρδιά 15χρονου παιδιού. Ή να είσαι περιπολία στη γειτονιά του Παύλου του Φύσσα και να μην παρεμβαίνεις, παρά μόνο, μετά την δολοφονία του από τους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής.

Να ξέρεις
Το κράτος δεν νοιάστηκε εσένα και δίνει μόνο στις σχολές αστυνομίας δωρεάν σπουδές. Κάνει την δουλειά μιας χούφτας εκμεταλλευτών και σε θέλει για τη βρώμικη δουλειά. Και αυτό που σου δίνει, είναι ελάχιστο μπροστά σ’ αυτά που σου παίρνει. Εσύ που έχεις αξιοπρέπεια, που έχεις όνειρα για έναν καλύτερο κόσμο, που θέλεις να ζήσεις μέσα στους ανθρώπους και με τους ανθρώπους, που θες να ξυπνάς το πρωί και να λες ΚΑΛΗΜΕΡΑ στον εαυτό σου, μην ενδώσεις στις προκλήσεις, μην δηλώσεις τις σχολές αστυνομίας, μη γίνεις ο μπάτσος, ο ασφαλίτης, το όργανο της πολιτικής που δολοφονεί. Διάλεξε μια σχολή για να μορφωθείς, να εξελιχτείς σαν όλους τους άλλους συνομηλίκους σου, να παλέψεις για τα όνειρά σου, όχι να τα κάψεις. Γιατί εκεί σίγουρα θα τα κάψεις.

Τασούλα

Αντίσταση στις γειτονιές!

http://gregordergrieche.blogspot.gr/2014/06/blog-post_6405.html#more

Εμείς το διαβάσαμε στο Οδόφραγμα κριτικής,ανέργων και φτωχών

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου