Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Αφιερωμένο σε όλα τα τετράποδα αλητάκια...

...αλλά ειδικά σ'εκείνη τη σκουρόχρωμη μπασμένη γατούλα...


Γατούλα

Η θλίψη σα να πήρε σάρκα και οστά
στα πελώρια μάτια της μπασμένης γατούλας
που επιπλέοντας σε μια λίμνη αίματος
ανάσταινε το θαύμα του είδους της,
τρία τοσοδούλικα κακόμοιρα γατάκια
που ακόμα δε μισέψανε 
και λαίμαργα ρουφάγανε μανόγαλο.
Και η μανούλα τους
αδύναμη απ'την πληγή στο κορμάκι
και της λιγόχρονης ζωής όλα τα βάσανα
βαριανάσαινε μετά για λίγο ευτυχισμένη,
καμαρώνοντας τα κακομούτσουνα μωράκια.
Και τα'σφιγγε στην αγκαλιά της
μην και της τα πάρουν
λίγο πριν η ψυχούλα της 
πετάξει πάνω απ'την άβυσσο
εκεί που ίσως την περίμενε μια θέση
στο γατίσιο τον παράδεισο.

ανιχνευτής

Κι ας μην ξεχνάμε ποτέ: Το πόσο άνθρωπος είναι ή δεν είναι κανείς αποδεικνύεται κι από τη συμπεριφορά του όχι μόνο απέναντι στο συνάνθρωπο. Αλλά και σε άλλα ανυπεράσπιστα πλάσματα, όπως τα ζώα...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου