ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Η πορεία προς το πουθενά, με ενδιάμεσες στάσεις στο τίποτα...

" Ο άνθρωπος είναι σαν ένα παιδί που περιμένει να του χαρίσουνε ωραία παιχνίδια κι όταν δεν μπορούν να τον ικανοποιήσουν αρχίζει να κλαίει, να παραπονιέται, να ζητάει κατανόηση και τρυφερότητα "   Κώστας Αξελός
" Οι άγριοι αλληλοεξοντώνονται, οι εξημερωμένοι αλληλοεξαπατώνται- κι αυτό το λένε πρόοδο του κόσμου"   Άρθουρ Σοπενχάουερ


Η πορεία προς το πουθενά, με ενδιάμεσες στάσεις στο τίποτα...


Είσαι αυτός
που μπροστά σε μια οθόνη πλάσμα κράζει σαν όρνιο.
Είσαι αυτός
που φαντασιώνεται  βουτιά απ'την ταράτσα
για να αιωρηθεί πάνω από ανθρώπινα σαν αυτόν κατάλοιπα.
Είσαι αυτός 
που σαν πόρνη ξεπουλήθηκε
για ένα εισιτήριο στον καταναλωτικό παράδεισο.
Που τον έρωτα θωπεύει μέσα από σκηνές πορνό.
Που την καλοσύνη ψέγει σαν συνωμοσιολάγνος.
Πηγαινοερχόμενος σε αυλάκια ανίας σαν αυτόματο.
Αιχμάλωτος μέσα σε σωρούς από αυτιστικές σκέψεις
που θαρρεί κιόλας ότι τις κάνει μοναχά αυτός.
Κι όταν δραπετεύεις 
με τη λιγοστή σου, υποσιτισμένη  φαντασία πού και πού
τα δημοφιλή κι ορθά  πλάθεις εκπαιδευμένος
ονειράκια εκείνα του συρμού.

Γιατί δεν παύεις να'σαι αυτός
που τους άλλους σπρώχνει για να κλέψει τη σειρά,
σε λεωφορεία μέσα και σε τρένα στριμωγμένος
να γογγύζει και για τα στραβά του κόσμου να βλαστημά,
σε ταμεία μπρος να καθηλώνεται στην ουρά
και να συνωστίζεται διαλυμένος για ψυχαγωγία
σε ομοιόμορφης κοπής ψυχομαγειρεία.

Είσαι κι αυτός
που με μια διαταγή των πεφωτισμένων του ηγητόρων
θα μπορούσε να σκοτώσει σαν πιστό σκυλί
και μετά ίσως και ήρωα να τον χρίσουν.
Αλλά είσαι κι αυτός
που μπορεί να εξολοθρεύσει τον πλησίον
δίχως λόγο, δίχως οίκτο, δίχως ερινύες να τον κυνηγήσουν.

Και είσαι αυτός
που με τίποτα δεν νιώθει ευτυχισμένος,
που η ευτυχία σαν αόρατο τον προσπερνά,
που ποτέ δεν έχει συγκεντρώσει αρκετά,
που σπανίως φταίει για τα γινόμενα ο ίδιος,
που η κακοδαιμονία του λέει πως οφείλεται σε άλλων τη σπορά.
Που ακόμα πιο σπανίως το ανάστημα ορθώνει,
που φθονεί όσους το πράττουν με διάφανη ορμή.
Που δεν εννοεί να καταλάβει τι έχει συμβεί.

Πες μου!
Πώς είναι δυνατόν
να'σαι αυτός
που αντί σε ανοιχτούς ορίζοντες να πετάει
βρίσκεται ακόμα αλυσοδεμένος εδώ κάτω,
κλειδωμένος μέσα σ'ένα φέρετρο στο χώμα
από τη γέννα μέχρι τον τάφο...

ανιχνευτής





“Τα πιο φλογερά  μέρη στην κόλαση προορίζονται για εκείνους που, σε καιρούς μεγάλης ηθικής κρίσης, διατήρησαν την ουδετερότητά τους”
Δάντης “Κόλαση”

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου