ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

Αδράττοντας στιγμές και δυνατότητες σε κάθε βήμα


Αν θέλεις να νιώθεις ζωντανός μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι σαν την άμμο στον πάτο μιας κλεψύθρας στα χέρια άλλων.

 Αλλά να είναι σαν τον ανήσυχο ορειβάτη που δεν παύει να εξιτάρεται από τις προκλήσεις και να σχεδιάζει την κατάκτηση νέων κάθε φορά κορυφών. Όχι τόσο ή πάντα με κριτήριο το ύψος, όσο την εικόνα και τις δονήσεις του τοπίου που μιλάει στην καρδιά του! Και δεν φοβάται να αντιμετωπίζει, τόσο με τόλμη όσο και σύνεση, τις συνθήκες κι αντιξοότητες του εγχειρήματός του. Χωρίς μεμψιμοιρία ή καταστροφική έπαρση, αλλά με διάθεση διεύρυνσης των ορίων του και μάθησης πραγμάτων για τον ίδιο τον εαυτό του.
 Αλλά και που δεν αμελεί και τα απαραίτητα διαλείμματα ανάπαυσης. Και να αφήνει ελεύθερο τον εαυτό του να περιπλανιέται σαν παιδί γεμάτο δέος στις μαγικές "αλάνες και γειτονιές" του έναστρου ουρανού και της μεγαλοσύνης της φύσης και των λογής θαυμάτων της.



Ξέροντας ότι, μέσα στην κοχλάζουσα ανάσα του κοσμικού χάους, η μόνη ασφάλεια που υπάρχει ειναι η γνώση της ανασφάλειας, σε κάθε μικρό ή μεγάλο βήμα.
Τι πιο εξαίσιο, πιο συναρπαστικό, πιο γεμάτο από δυνατότητες και προοπτικές, πιο λυτρωτικό από αυτό;


Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου