ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Η ανεκτίμητη αξία της "προσπέρασης"

Αν η ουτοπία είναι ο τόπος που μας αρμόζει και οι συνοδοιπόροι μας οι σύντροφοί μας, είμαστε σε καλό δρόμο. Ακόμα κι αν δεν φτάσουμε ποτέ στο τέλος του.



Η ανεκτίμητη αξία της "προσπέρασης"

Ο δάσκαλος μου είπε να μην εξερευνώ νεφέλες αλλά να προσγειωθώ στη γη.

Ο ιερέας μου είπε ότι ο θεός που γυρεύω δεν έχει το θεό του.

Ο ψυχολόγος μου είπε ότι δεν πατώ γερά στο έδαφος της ωρίμανσης και πως ίσως βρίσκομαι σε σύγχυση που χρήζει αγωγής.

Ο λοχαγός μου είπε πως είναι χρέος μου να σκοτώσω για την πατρίδα και να σκοτωθώ γι'αυτήν. 
Κι εγώ όταν τον ρώτησα το λόγο 
κι αν για πατρίδα άξια θυσίας πιάνονται και οι ευπροσάρμοστοι σε ιδανικά "μεγάλοι":
τραπεζίτες, βιομήχανοι, εφοπλιστές, εργολάβοι...
φουντωμένος μου'ριξε δυο χούφτες φυλακή.

Ο έμπορας είπε πως δεν κάνω για πελάτης
κι ο πελάτης πως δεν κάνω για πωλητής.

Ο πολιτικός  είπε ότι οι ιδέες μου θα με κεράσουν μόνο μπελάδες και δεινά
και είναι κρίμα το παιδί.

Ο επιστήμονας αποφάνθηκε ότι οι απορίες μου δεν είναι καταχωρημένες στις επίσημες λίστες.

Ο dj μου είπε ότι οι μουσικές που ζητώ δεν είναι μοδάτες κι άρα και στο πρόγραμμά του.

Η παρέα μου είπε ότι γίνομαι παράξενος και καθόλου ρεαλιστής.
Κι ότι επιβάλλεται να χαλαρώσω και να μη στοχάζομαι πολύ.

Κι εγώ

άλλους τους ευχαρίστησα
κι σ'άλλους γρύλισα σαν ανεπίδεκτο εκπαίδευσης σκυλί.
Και τους προσπέρασα.


ανιχνευτής


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου