ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Το προσωπικό μου "κουκκούλι"





μια... εξομολόγηση (και κάποιοι ευσεβείς πόθοι) του ανιχνευτή




Το προσωπικό μου κουκκούλι


Είναι οι πιο πολλές οι φορές
που νιώθω ότι ζω μέσα σ'ένα κουκκούλι.
Διάφανο για όσους ξέρουν να βλέπουν
μα για τους περισσότερους αλλόκοτο κι αδιαπέραστο.
 Αυτό ουδόλλως μ'ενοχλεί.
Δεν το επιδίωξα ποτέ, απλά έτσι ήταν.
Όμως δεν ξέρω
κατά πόσο το κουκκούλι μου με προστατεύει
από το πλεόνασμα μωρίας και κακότητας.
Ίσως να μη με προστατεύει καθόλου.
Τουλάχιστον δίνω τη μάχη
ώστε το κουκούλι μου να μη ξεπέσει
σ'ένα διάτρητο κουκκούλι.
Καλώς ή κακώς,
στήνω μέσα του
σαν ονειροπαρμένος οικοδόμος
ένα ολάκερο ιδιωτικό σύμπαν.
Και το απολαμβάνω!
Το πιο ωραίο όμως
είναι ότι συχνά αφήνω
ν'ανοίγουν μερικές στην επιφάνεια τρυπίτσες
για να υποδεχτώ κάποιους καλούς προσκεκλημένους.
Καμιά φορά μπορεί και να τρυπώσουν μέσα
και κάποιοι απρόσκλητοι.
Είναι όλοι τους καλοδεχούμενοι!
Γιατί να έμπαιναν στον κόπο να έρθουν
αν δεν τους έλκυε το σύμπαν μου
κι εμένα το δικό τους...
Έτσι ώστε να βάλουμε όλοι μαζί ένα χεράκι
να ενώσουμε τα σύμπαντά μας σε ΕΝΑ
και να το επεκτείνουμε ακόμη περισσότερο.

Σε ένα μετασύμπαν
όπου κανείς δεν θα διεκδικεί
τον τίτλο κατοχής του!



2 σχόλια:

  1. Eίναι υπέροχο το σύμπαν σου! Και σ'ευχαριστώ που μπορώ κι εγώ καμμιά φορά να το κρυφοκοιτάω...
    Να 'σαι καλά, και νά 'χεις πάντα αυτή την όμορφη ψυχή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ'ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!
    Μου δίνουν δύναμη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή