ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Τι είναι αυτό που επιθυμώ πραγματικά;

μια  προσέγγιση...ψυχής από νάμα


Τι είναι αυτό που επιθυμώ πραγματικά;

Όταν σκέφτομαι ό,τι επιθυμώ , φαντάζομαι πως είμαι ξανά παιδί.

Πάντα είχα αυτό το πρόβλημα της προσαρμογής. Είχα γράψει σε μία φίλη , όχι μόνο δε μπορώ να αποδεχτώ την πραγματικότητα, αλλά ούτε να προσαρμοστώ. Εξάλλου απο το σχολείο μου έλεγαν πως είμαι φευγάτη και αντιδραστική. Όχι με την έννοια που επικρατεί τώρα, με την έννοια της αντίδρασης σε ότι ακούω και δε μου κάνει, ότι δε κρατάω το στόμα μου κλειστό και λέω οτι σκέφτομαι. Πολλοί με συμβούλεψαν ανά διαστήματα να αλλάξω τακτική, να γίνω πιο διαλλακτική και διπλωματική (λες να γίνω και πρέσβης;) με μάταιο αποτέλεσμα.

Φαντάζομαι λοιπόν πως είμαι παιδί γιατί οι επιθυμίες μου είναι παιδικές έως και εφηβικές. Βέβαια όσο μεγαλώνω εμπλουτίζω περισσότερο τις γνώσεις μου και μαθαίνω, συνειδητοποιώ ότι ένας νορμάλ έφηβος μεγαλωμένος σε αυτή την κοινωνία τα ξέρει όλα,  αλλά δεν έχει το υπόβαθρο να τα υποστηρίξει σε ένα περιβάλλον διαβρωμένων και αποχαυνωμένων ενηλίκων.

Με εκπλήσσει ευχάριστα που οι εφηβικές μου ανησυχίες και προβληματισμοί βρίσκουν επιτέλους υποστηρικτές σε αυτά που ανακαλύπτω και διαβάζω, είναι παράξενο αλλά λες και τα ξέρω από παλιά μερικά απ' αυτά , λες και τα θεωρούσα πάντα τόσο δεδομένα που δε θα πίστευα οτι χρειάζεται τόση ανάλυση και επεξήγηση για το αυτονόητο. Είναι και πολλά άλλα που με προχωράνε παρακάτω και παρακάτω ....


...σε αυτό το ατελείωτο ταξίδι της αναζήτησης. Εκείνο όμως που μου κάνει εντύπωση και ίσως λίγο με τρομάζει είναι που όσο νιώθω πως προχωράω , όσο περισσότερα μαθαίνω , τόσο πιο απαισιόδοξη γίνομαι, γιατί βλέπω παντού ένα τοίχο που με απομακρύνει και από τους ανθρώπους γύρω μου, Να εξηγηθώ. Βλέπω πόσο δύσκολα επέρχεται η αλλαγή, σε ένα κόσμο που πολλά έχουν ειπωθεί αλλά τόσα λίγα έχουν γίνει. Όλα αυτά δε μπορώ να τα συζητήσω , με αποτέλεσμα να απομακρύνομαι από τους φίλους και να βαριέμαι ορισμένες φορές τις συνομιλίες. Ακούγεται λίγο υπεροπτικό, αλλά δε το υπονοώ καθόλου. ΤΙ είναι αυτό που επιθυμώ πραγματικά...

Επιθυμώ οι άνθρωποι να ήταν πιο ανοιχτόμυαλοι, δοτικοί, ειλικρινείς, αμερόληπτοι,
να ήταν πιο επιεικείς να μην εκριναν . σύγκριναν . επέκριναν με τόση ευκολία τους άλλους για να τους βάλουν σε ένα κουτάκι και να τους ταξινομήσουν στο μυαλό τους και να επανέλθουν στην ισορροπία τους.

Να μπορούν να αισθάνονται και να ΣΥΝΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ . Η ενσυναίσθηση είναι το προαπαιτούμενο για να νιώσεις συντροφικότητα, αλληλεγγύη , να καταλάβεις τι έχει ανάγκη ο άλλος, όχι μόνο εσύ!

Επιθυμώ ένα κόσμο χωρίς φτώχεια, πόνο και δυστυχία κάτι που δεν έχω βιώσει ποτέ και που πραγματικά σκέφτομαι πόσο εύκολο είναι να το λες αυτό από μία τόσο πλεονεκτική θέση.

Επιθυμώ μία ζωή χωρίς άγχος, που κατατρώει και κατασπαράσσει ότι όμορφο έχουμε μέσα μας και μας γεμίζει μαυρίλα, σα να το βλέπω...

Χωρίς αυτές τις άχρηστες ώρες που περνάνε για να περάσουν , για να ξημερώσει ένα ίδιο αύριο με άχρηστες βαρετές ώρες.

Επιθυμώ όλες οι μέρες να είναι δημιουργικές, να ακούω κάτι καινούριο , να μαθαίνω,  να το μοιράζομαι, να το μετακυλώ.

Να μπορούμε να παίζουμε να γελάμε , επιθυμώ ένα κόσμο που ταυτίζεται με το αθώο βλέμμα ενός παιδιού.

Επιθυμώ να γελάσω με την καρδιά μου δυνατά, να κλάψω από τα γέλια..!

Να πάω σε μία συναυλία ή θέατρο και να νιώσω ότι η ψυχή μου είναι γεμάτη,  αυτό το μεγαλείο που νιώθεις οταν έρχεσαι σε επαφή με την τέχνη...

Επιθυμώ να μην επιθυμώ και πολλά γιατί θα γίνω άπληστη, έχω τα πάντα δε μου λείπει τίποτα.

Τέλος αυτό που επιθυμώ είναι να έχω ανθρώπους να μοιράζομαι τις σκέψεις μου... και τους έχω.


νάμα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου