ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Ο Τσαρλς Μπουκόβσκι και οι ακαδημαϊκοί...

Ωδή στον Τσαρλς Μπουκόφσκι
(Αυτοί που έκλασε ο Θεός στη μούρη)

"Πρώτα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με την ανυπόφορη φτώχεια
κι ύστερα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με τη μάταιη φήμη.
Κι αν δεν σπάσεις με κανένα από τα δύο, υπάρχουν οι φυσιολογικές μέθοδοι
όπως οι κοινές ασθένειες που ακολουθούνται από έναν ανεπιθύμητο θάνατο.

Οι περισσότεροι από μας ωστόσο, σπάμε πολύ πριν απ' αυτό όπως ήταν κανονισμένο εξάλλου,
από σεισμό, κατακλυσμό, πείνα, οργή, αυτοκτονία, απελπισία
ή απλά από σοβαρό έγκαυμα στη μύτη την ώρα που ανάβεις το τσιγάρο σου"
.


Σαν σήμερα (σημείωση: το άρθρο αυτό είχε ανεβεί στις 10 Μαρτίου 2012), πριν 18 χρόνια, πέθανε ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, ο δημιουργός του παραπάνω ποιήματος, που έχει τον τίτλο «Πώς είναι η κατάσταση».
Ο λογοτέχνης του βρώμικου ρεαλισμού, αυτός που δεν αναγνώρισαν οι Ακαδημαϊκοί*.

Ακαδημαϊκοί. Τι σημαίνει άραγε η λέξη; Ποιους χαρακτηρίζει; Μήπως τους λαχουροντυμένους σγουρομάλληδες με το σφιχτό το στόμα σαν φιογκάκι,που ακουμπούν τον κώλο τους σε αφράτα μαξιλάρια; Τις ροδαλές κυρίες με τα περίσσια δαχτυλίδια που ανάβουν θυμιάματα στον Σαίξπηρ;

Πιθανότατα. Ο Μπουκόφσκι έλεγε ότι ο Σαίξπηρ είναι υπερτιμημένος, αλλά οι άνθρωποι δεν θέλουν να το ακούν.
Μια τέτοια δήλωση όχι μόνο ξεχωρίζει τους Ακαδημαϊκούς από την «ήρα», αλλά και τους Ακαδημαΐζοντες μαζί.

Ποιοι είναι οι Ακαδημαΐζοντες; Ποιους ορίζει αυτή η λέξη;

Μα φυσικά, τους διανοούμενους. Αυτούς που έπιασε στο στόμα του επίσης ο Μπουκόφσκι, όταν δήλωσε "Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που λέει ένα απλό πράγμα με δύσκολο τρόπο".

Τώρα καταλάβαμε όλοι για ποιους μιλάμε.

Μιλάμε για τους ανθρώπους που δεν συναναστρέφονται άλλο σινάφι απ΄ το σινάφι τους, από το φόβο μην ξοκείλουν σε κατώτερες σκέψεις και απομακρυνθούν απ΄την εξύψωση.

Μιλάμε και για τους ανθρώπους που εκδίδουν βιβλία, τα οποία γράφουν στην πολυθρόνα του Προκρούστη, που έλαβαν κληρονομιά από τους προγονοδιανοούμενους.
Μιλάμε και για εκείνους που εφαρμόζουν τη διανόηση σε μια τέχνη διαφορετική απ΄τη λογοτεχνία. Σκηνοθέτες, συνθέτες, σκηνογράφους,εικαστικούς.

Ο βρομιάρης ο Μπουκόφσκι όμως, μίλησε και γι αυτούς. Η παραπάνω φράση του για τους διανοούμενους είχε συνέχεια και να ‘τη τώρα ολόκληρη: "Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που λέει ένα απλό πράγμα με δύσκολο τρόπο. Καλλιτέχνης είναι ο άνθρωπος που λέει ένα δύσκολο πράγμα με απλό τρόπο".


Ώστε γι αυτόν ένας καλλιτέχνης δε θα μπορούσε να ήταν διανοούμενος;

Δεν θα μπορούσε, δυστυχώς. Ή το ένα είσαι είπε ή το άλλο.
Προσωπικά, έχω χειρότερη άποψη. Θεωρώ πως δεν υπάρχουν διανοούμενοι.Φλωράκια του κερατά είναι. Μια μύγα με μεταξωτό φουλάρι είναι. Άνθρωποι φρυγανιές είναι. Κενοί μα τραγανοί, χωρίς σπουδαία γεύση.

Αν μιλήσω για τη δική μας διανόηση, δείτε δυο χρόνια που βασανίζεται η χώρα, πώς βγαίνουν κάποιοι και φωνάζουν «Πού είναι οι διανοούμενοι; Να τοποθετηθούν οι διανοούμενοι!».

Βγήκε κανείς; Σιγά μη βγει, Να βγει να πει τι; Να απαγγείλει Δημουλά η Δημουλά, να μας παίξει ο Σαββόπουλος τη Συννεφούλα ή να μας δείξει ο Σμαραγδής τις κομμένες σκηνές του Θεοτοκόπουλου;
Γιατί αυτούς θεωρούμε ως διανόηση στην Ελλάδα, συν εκείνους που αυτοθεωρούνται.
Αν είναι διανοούμενοι όμως, τότε δε είναι καλλιτέχνες, άρα να βγουν, να πούνε τι; Τι είναι όλοι αυτοί χωρίς το έργο τους;

Και τότε ποιος να βγει; Να βγει ο Χριστιανόπουλος που έπεσε στη χαραμάδα της Ακαδημαϊκής σκέψης και του δώσανε βραβείο;

Μα δεν τον πήρε ο άνθρωπος και τους το είπε ευθέως: Τι είσαστε εσείς ρε μάγκες για να με βραβεύσετε; Ανώτεροι από μένα είστε; Άει πηδηχτείτε, που σας έκλασε ο Θεός στη μούρη και μοιράζετε βραβεία.

Άει πηδηχτείτε ρε, που σας βρωμάει ο Μπουκόφσκι, συμπληρώνω εγώ.

Αν σας βρωμάει ο Μπουκόφσκι, σας διαφεύγει κάτι σοβαρό καλοί μου διανοούμενοι: ότι βρωμάει ο κώλος σας.
Όσο και να τον πλύνετε, ο κώλος θα βρωμάει, όσο λυρικά κι αν γράφετε, απαγγέλλετε ή καλλιτεχνείτε, ο κόσμος θα βρωμάει.
Απ΄τη στιγμή που δεν το ξέρετε αυτό, όχι δεν είστε διανοούμενοι, δεν είστε καν ευνοούμενοι. Της μοίρας που σας έδωσε ζωή.

Προσέξτε. Αν τον Μπουκόφσκι επιχειρήσατε να τον σκοτώσετε με την ανυπόφορη φτώχεια, εσείς θα πεθάνετε από τη μάταιη φήμη.

Αντί να αλληλογλείφεστε, αντί να αλληλοβραβεύεστε και να αλληλοπαντρεύεστε, ρουφήξτε τρυφερά το αυγό σας κι ακούστε από το τσόφλι του, το τίποτα που σας ξιπάζει.
Αγκαλιάστε το σκοτάδι** μπας και δείτε πού είν' το φως.

Εγώ πάλι, προτιμώ να ασχοληθώ με τη "Μεγαλοφυία του πλήθους".


* Ο Σαρτρ χαρακτήρισε τον Μπουκόφσκι ως το μεγαλύτερο ποιητή της Αμερικής. Ο Σαρτρ δεν ήταν διανοούμενος, ήταν φιλόσοφος.
**"Αγκάλιασε το σκοτάδι" ποίημα του Τσαρλς Μπουκόφσκι.


το παραπάνω πολύ ενδιαφέρον άρθρο αλιεύτηκε από εδώ: Κουρδιστό Πορτοκάλι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου