ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Κυριακή 5 Απριλίου 2020

(ΕΞΑΙΣΙΟ!) Λίγο πριν ο όσιος Κορονοϊός εισβάλει στο διαμέρισμα


του Αντώνη Αντωνάκου

" Το διαμέρισμα-μαντρί ως μικρογραφία του μεγάλου μαντριού δικαιώνει κάθε αστική υπεροψία, γλιστρώντας το μικροαστό κάτω απ’ το χαλάκι της τηλεόρασης ή της γλίτσας του ψυχολόγου."


 Η ατομική ευθύνη είναι το καύσιμο του εγκλεισμού.

Καμιά ατομική ευθύνη δεν επικαλείται κανείς για καταστροφές άλλων αλλού. Καμιά ατομική ευθύνη για τον πόλεμο και τη δυστυχία, τον πόνο των μισοπεθαμένων προσφύγων στα σύνορα και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Μέσα στο αστικό βοσκοτόπι, στη γούρνα αυτή των ψυχαναγκασμών, κανείς δεν αισθάνεται ως ατομική ευθύνη τον πόνο και τη φωτιά δίπλα του. Τα γκέτο της εξαθλίωσης και τα πηγάδια που κρύβουμε τις συλλογικές αμαρτίες. Το λιώσιμο των ανθρώπων μέσα στη φθονερή αθωότητα της αδιαφορίας του ατόμου, άρα και της ευθύνης του απέναντι στον κόσμο.

Η ατομική ευθύνη έρχεται ως το νερό του Καματερού για να θεραπεύσει μιαν αθεράπευτη κοινωνική νόσο. Τη νόσο του κτηνώδους ανταγωνισμού. Της ασύμμετρης απειλής του κατευνασμού των ενστίχτων έναντι της επιβίωσης που κλείστηκε ηθικά στο διαμέρισμα.

Στην κοιλιά του αρχιτέκτονα που θριάμβευσε σκαρφαλώνοντας στην κανονική κατανομή της ταξικής κατοικίας, αποθεώνοντας το μαντρί, αυτό το μεγάλο εργαλείο της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Το διαμέρισμα-μαντρί ως μικρογραφία του μεγάλου μαντριού δικαιώνει κάθε αστική υπεροψία, γλιστρώντας το μικροαστό κάτω απ’ το χαλάκι της τηλεόρασης ή της γλίτσας του ψυχολόγου.

Εκεί μέσα βράζουν τα χυμένα νεύρα στις χύτρες κάτω από ιπτάμενα γουάι φάι, οι υποψήφιοι αυτόχειρες εκεί μέσα ακονίζουν την πλάνη τους πάνω στην σιωπή των συνενόχων τους.

Εκεί μέσα μαγαρίζονται οι έρωτες, ανήσυχοι φοβικοί εκφυλισμένοι απ’ επανάληψη.

Εκεί μέσα ο δαιμονικός Τειρεσίας διαδίδει σπαρμένους νεκρούς μες στο λαβύρινθο του Μινώταυρου που γεύτηκε την παρθενική σάρκα.


το διαβάσαμε στον Αδέσποτο Σκύλο

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου