ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2019

" A brief moment of clarity "



Αυτές οι στιγμές τις απόλυτης διαύγειας. Φτιάχνοντας σπιτάκι κάτω από τα φρεσκοπλυμμένα σεντόνια. Κουλουριασμένος ανάμεσα στους γονείς σου στο διπλό τους κρεβάτι. Ή ένα ήσυχο βράδυ του Αυγούστου σε μια βεράντα μετά από κάμποσα ποτήρια κρασί και τον αέρα γύρω σου να ξεδιπλώνει τα πάντα μπροστά σου.

Και τότε σε βλέπεις.
Αυτή η αίσθηση ασφάλειας και αρμονίας, μαζί με την επιστροφή στην παιδικότητα…. εκεί και αν ξεδιπλώνεται όλη η αρχετυπική “πραγματικότητα”. Ξέρεις, σαν να αποκτάς συνειδηση του εαυτού σου πέρα από τις μέρες και τα χρόνια. Πιο σφαιρικά τη θέση σου ως προς τους άλλους, ως προς τα εσένα. Άχωρο, άχρονο. Την ύπαρξή σου αυτή καθ’ εαυτή. Όλα βγάζουν νόημα. Και σε αντιλαμβάνεσαι όχι με την ημερολογιακή έννοια της χρονικότητας, αλλά με το σφαιρικό φως της ιστορικότητας.
Και ένα ελαφρύ τσίμπημα στον αφαλό. Από εκεί ξεκινάνε όλα, σκέφτεσαι. Αυτός σε συνδέει με το παρελθόν σου. Σαν μια αόρατη αλυσίδα που χάνεται στο μακρύ παρελθόν. Σαν ένα μακρύ δίκτυο από σωληνώσεις που σε διοχετεύουν με όλες τις αρχέγονες αλήθειες. Λες και κάπου άχρονα-άχωρα υπάρχει μια τεραστια μάζα με φαια ουσία και από εκεί σιγά σιγά προκύπτουν όλοι οι άνθρωποι. Από τις ίδιες πρώτες ύλες. Εκεί βρίσκεις πόσα κοινά έχεις με όλους τους άλλους ανθρώπους, και εκεί συνειδητοποιείς πόσο διαφορετικός είσαι.

                                                                               Το αγαπώ αυτό το βράδυ.


Δανειστήκαμε με ευγνωμοσύνη τις παραπάνω σκέψεις, γοητευμένοι και στοχαστικοί ή μπολιασμένοι από τη μοναδική γοητεία του στοχασμού και της διάθεσης για ενδοσκόπηση που σου προσφέρουν δωρεάν τέτοια ερεθίσματα (" και η τροφή της ψυχής δωρεάν είναι μα δεν το ξέρεις"), από το tur mir Leid

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου