ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2019

Ένα τηλεφώνημα και μία πρόποση...



 Τη βραδιά της Κυριακής των εθνικών εκλογών είχα πάει βόλτα με κάτι φίλους, όταν χτύπησε το κινητό. Ήταν ο ξάδερφός μου, που βαριόταν ως συνήθως να κάνει κάτι διαφορετικό από το να κρατάει ένα τηλεκοντρόλ ή ένα "ποντίκι" και να ζαπάρει ή να σερφάρει σε οθόνες, μέχρι να κλείσουν τα μάτια του.
-Τι θες πάλι; τον ρώτησα. Σταμάτα να μου παριστάνεις το πρακτορείο Ρόιτερς και να μου μεταφέρεις συνέχεια καυτές ειδήσεις. Κάτσε και συνέχισε το μαζοχισμό μπροστά στο κουτί με τις ενημερωτικές τσόντες και ξεφορτώσου με!
Αυτός γέλασε σαρδόνια και μου το πέταξε λες και χαιρόταν να το ακούσω από εκείνον!
- Ξέρω τις απόψεις σου και ειδικά για το πόσο οι εκλογές ανακυκλώνουν τη σκατίλα όπως μας λες, που σίγουρα πάλι δεν θα πήγες να ψηφίσεις. Εγώ θα σου πω όμως την καλύτερη δήλωση που αποκόμισα από το στόμα ενός εκ των νικητών της βραδιάς. Είπε λοιπόν ο Άδωνις Γεωργιάδης ότι θα σκιστούνε για να πραγματοποιήσουν τα όσα υποσχέθηκαν προεκλογικά! Το' πιασες καλά αυτό;
Όσα είχε πει γενικά ο Κούλης, δηλαδή, περί ιδιωτικοποιήσεων ΔΕΗ , και νερού, συντάξεων, εκπαίδευσης και τόσων άλλων  που δεν άκουσα εγώ ή δεν θυμήθηκε μες στο χαμό του εκσυγχρονισμού στο μυαλό του να πει αυτός! Συν αυτή την περίεργη δηλωσούλα περί εργασιακής εβδομάδας 7 ημερών. Ε, γουστάρεις; Θα πήξουμε στο ιδιωτικό σκατό και αν δεν γουστάρουμε θα μας ξηγήσει το όνειρο η αναστημένη από την απραξία των χρόνων της "αριστεράς" και ενισχυμένη αστυνομία μας! Χι χι χι!

Και με ένα δεύτερο σαρδόνιο κι αντιπαθέστατο γύρο γέλιου μου το'κλεισε! Είχε βγάλει το άχτι του ο κερατάς!

Όχι πως μου έκαναν εντύπωση όλα αυτά, όχι πως δεν τα περίμενα, όχι πως είχε άδικο στην τελική ο άσπονδος συγγενής. αλλά να...εκείνη τη στιγμή ένιωσα πολύ περίεργα! Μουδιασμένα, σαν να'χα χάσει την επαφή με την πραγματικότητα (τρομάρα της κι αυτηνής, τέτοια άρρωστη ανωμαλιάρα που έχει γίνει και θέλει να μας παγιώσει τη "φυσιολογικότητά της" στο ξεροκέφαλό μας, για να μη πω και πού αλλού θέλει να μας τη χώσει). Και αντέδρασα με έναν τρόπο...πώς να το περιγράψω;
Όχι, όχι σαν φρικαρισμένο ρομπότ που περιμένει το νέο τσιπάκι αναβάθμισης για να λειτουργεί "ορθά", μηχανιστικά και ευπρόβλεπτα. Προτιμώ να πω σαν... ένας άνθρωπος που ξαφνικά δέχθηκε  μια αλλόκοτη φλασιά φώτισης: ότι παρά τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες και όλη τη στασιμότητα και την έλξη της αυταπάτης που φαίνεται να σκεπάζει σαν σάβανο τον κόσμο, ωστόσο τα πάντα μπορούν πάντα να συμβούν, ακόμη και τα πιο απίθανα και με απρόβλεπτο τρόπο ανατρεπτικά!

Τι λες κι εσύ ξάδερφε; Πίνω λοιπόν, δίχως άγχος και ανασφάλειες, την μπύρα μου χαλαρά, στην υγειά της "ανάπτυξης" και της  "κανονικότητας" που επέστρεψε στον τόπο. Αν και ποτέ δεν είχε φύγει, απλά είχε αλλάξει στυλ, προτιμώντας το πιο casual σε σχέση με την ψευδο-σοβαρότητα της γραβάτας και του επώνυμου κοστουμιού.

Cheers, το λοιπόν, συνμαλάκες μου! Αλλά δεν είμαι φίλος, η αληθινή φιλία κερδίζεται και η φιλία είναι όφελος, δεν είναι ούτε ψυχαναγκασμός ούτε καταναγκασμός, ούτε συνενοχή στο αφύσικο και στο νοσηρό, ούτε "στοίχειωμα", ούτε φυσικά μια εκφυλιστική σχέση δούλου-αφέντη, δυνάστη- δυναστευόμενου.
Ευυπόληπτοι συμπολίτες και φοβισμένοι και παραμορφωμένοι από την κακία και τη μωρία νοικοκυραίοι,  χαφιέδες της διπλανής πόρτας και του διπλανού πόστου μέσα στην ίδια γαλέρα της εργασιακής αθλιότητας, αμετανόητα κομματόσκυλα και απογοητευμένοι over & over again ψηφοφόροι, επαγγελματίες κι έγκριτοι αναλυτές και διανοούμενες πόρνες, πολιτικάντηδες και παρατρεχάμενοι, προστάτες των ανασφαλών αστών και σκυλιά των αφεντικών, καναλάρχες κι ολιγάρχες και υπηρετικό προσωπικό, διευθυντάδες και direct managers, στελέχη και μέτοχοι, στρατηγικοί επενδυτές, απατεώνες που μετατρέψατε την οικονομία από μέσο σε σκοπό...
 


                               ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου