ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Σάββατο, 27 Απριλίου 2019

Το νόημα, η επανάσταση και η ανάσταση


 - Λέγεται ότι όταν ρωτήθηκε ο Ηράκλειτος για το πώς ήξερε όλα αυτά που ήξερε, εκείνος απάντησε: " Ρώτησα τον Εαυτό μου!" -

Όταν οι αντίρροπες εσωτερικές δυνάμεις του ανθρώπου συμφιλιώνονται. Κι όταν τα διασκορπισμένα μέρη του όλου ανακαλύπτουν οδούς ώστε να ενωθούν και να συνθέσουν μια μη μηχανιστική σαν τη νευτώνεια αντίληψη του σύμπαντος, αυτόνομη κι αδιαίρετη Οντότητα. Ο Άνθρωπος ξεχύνεται με πηγαία λαχτάρα στην αρχετυπική αναζήτηση κι απόκτηση της Γνώσης. Το Μήλο που φοβάται κάθε αυτοανακηρυγμένος, μισάνθρωπος θεός. Ο οποίος και τρέμει για τη διατήρηση και διαιώνιση της αυταρχικής, ασχέτως βελούδινου περιτυλίγματος, εξουσίας του.

 Αναζήτηση που συνεπάγεται μία ανάλογη πορεία και βαθμιαία απόκτηση. Στο τέλος το "έπαθλο", το πολυτιμότερο όλων, είναι η ένωση με την Ολότητα. Που σημαίνει Δύναμη! Ο πόθος και η πορεία ως η ειλικρινέστερη προσέγγιση αυτού που έχουν δοκιμάσει μέσα στους άχρονους αιώνες να προσδιορίσουν ως Νόημα. Της Ζωής.

 Η Ζωή!
  Αυτή η αδιαίρετη ολότητα. Η οποία περιλαμβάνει, μέσα στις αέναες δοκιμασίες και τη χιλιόχρονη  σοφία των αιώνων, τις ζωές όλων των έμψυχων όντων. Που υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν.
 Ανακάλυψη, συνειδητότητα, επίγνωση, μετουσίωση..
 Το είναι του καθενός και όλων μαζί. Όταν η ζωή Είναι.

Και η κατανόηση. Ότι η Γνώση πάντοτε εδραζόταν -κι εκπορευόταν από αυτήν- στη σφαίρα εκείνη που, μέσα στις αέναες δοκιμασίες και τη χιλιόχρονη σοφία των αιώνων, έχουν ονοματίσει και ως Ανώτερο Εαυτό.
Υποψιαζόμαστε ότι αυτός και η έννοια του Θείου, του θεϊκού, είναι ένα και το αυτό!

Η απόφαση και η πράξη, με άλλα λόγια η στάση και η δράση, που αυτή η απόφαση -επιλογή επομένως- συνεπάγεται μια τέτοια πορεία ζωής, για την απόκτηση ενός τέτοιας ποιότητας επάθλου, από τη φύση της ως πορεία είναι ανήσυχη. Και σε κίνηση ακόμα και μέσα στην πιο βαθιά γαλήνη. Κι αποτελεί για εμάς τη μεγαλύτερη επανάσταση όλων. Γεμάτη δύσβατες διαδρομές και κακοτράχαλα, πολλές φορές επικίνδυνα μονοπάτια. Εμπόδια που ωστόσο υπάρχουν για να φωτίζουν την πορεία του αναζητητή και των συντρόφων ή συνοδοιπόρων του και να τον/τους ανυψώνουν.

 Η αναζήτηση και το έπαθλο που αυτή συνεπάγεται αποτελεί ίσως την πραγματική ανάσταση. Από το θάνατο, αυτόν που επέρχεται εν ζωή και μιμείται, τελείως αποτυχημένα και πολύ συχνά γλοιωδώς, τη ζωή.

 Και αποτελεί το εφαλτήριο της εξέγερσης ενάντια και στα δόγματα και τις ιδεολογίες και τη στείρα φιλοσοφία που όχι σπάνια καταλήγει σε εκφυλιστική φαντασίωση. Αυτά που κάποτε πείστηκε κάποιος να τους δοθεί, να τα υπηρετήσει, να τα προπαγανδίσει ίσως και, το χειρότερο, ακόμη και να θυσιαστεί για χάρη τους.

Καλή μας ανάσταση!


Ο Ένοικος...


" Μέσα μας υπάρχουν πολλά πράγματα. Υπάρχει μια τίγρη. Υπάρχει μέσα μας ένα ποντίκι κι ένα πουλί. Το πουλί μεταφέρει το κλουβί του προς τα πάνω, ενώ το ποντίκι το τραβά προς τα κάτω, εκεί όπου η τίγρη καραδοκεί. Χιλιάδες διαφορετικά άγρια ζώα ζούνε μέσα μας. Όλα όμως συγκλίνουν σε εκείνη τη στιγμή που η τίγρη θα απαρνηθεί την τιγρίσια φύση της, το ποντίκι τη δική του, το πουλί τη δική του και όλα γίνονται ένα".  Τζελαλεντίν Ρουμί

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου