ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2019

Γη: ο μεγάλος σκουπιδότοπος του Γαλαξία...



Το πρόβλημα των διαστημικών σκουπιδιών όπως το εμπνεύστηκε ο φωτογράφος Michael Najjar, που έφτιαξε μια εικόνα στηριγμένη στα τελευταία στοιχεία γύρω από τον απίστευτο όγκο της "διαστημικής χωματερής"

Ο «γαλάζιος πλανήτης» μόνο ειδυλλιακή εικόνα δεν προσφέρει από το Διάστημα. Καθώς βρίσκεται περικυκλωμένος από αιωρούμενα "διαστημικά σκουπίδια": εγκαταλελειμμένους πυραύλους και δορυφόρους ή πιο σωστά συντρίμια αυτών, που βρίσκονται σε μια απειλητική τροχιά γύρω από τη Γη. Απορρίματα που...απλώς αφέθηκαν στην τροχιακή τύχη τους. Προβληματική και απειλητική κατάσταση όμως, τόσο για δορυφόρους σε τροχιά και για το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό όσο και για κάθε διαστημικό σκάφος που σκοπεύει να πραγματοποιήσει κάποια αποστολή "εκτός συνόρων".

Το κακό μάλιστα είναι ότι ο αριθμός πολλαπλασιάζεται συνεχώς και σε αυξανόμενους ρυθμούς, καθώς συγκρούονται μεταξύ τους και σπάνε σε περισσότερα κομμάτια.

Τα διαστημικά αυτά σκουπίδια εκτιμάται πως κινούνται με ταχύτητες μεγαλύτερες των 28 χιλιάδων χλμ./ώρα και ότι περίπου 20 χιλιάδες από αυτά έχουν μέγεθος άνω των δέκα εκατοστών και πως υπάρχουν περισσότερα από 370 χιλιάδες αντικείμενα μεγέθους 1-10 εκατοστών που «βολοδέρνουν» στο Διάστημα. Αυτή η ολοένα και πιο διογκούμενη "πλανητική περικύκλωση" είναι ασφαλώς
ιδιαίτερα επικίνδυνη για κάθε project εξόδου (αλλά και επάνοδου) στο "μητρικό πλανήτη".

Το κακό είναι (σύμφωνα και με τη NASA) ότι ο όγκος αυτής της διαστημικής χωματερής αυξάνεται με τέτοιους ρυθμούς ώστε όχι πολύ μελλοντικά θα είναι σχεδόν αδύνατο(;!) να πραγματοποιηθούν διαστημικές αποστολές. Διότι θα μοιάζει δύσκολο τα οποιαδήποτε σκάφη ή οι δορυφόροι που θα εκτοξεύονται να μην χτυπηθούν από κάποιο διαστημικό σκουπίδι, καθώς αφήνουν πίσω τη γήινη ατμόσφαιρα…

Σε αυτό ακριβώς το σενάριο στηρίχτηκε και η βραβευμένη αμερικανική ταινία του 2013 "Gravity". Όπου η ηρωίδα, ιατρική μηχανικός στην πρώτη της διαστημική αποστολή, βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο μαζί με το βετεράνο αστροναύτη που τη συνοδεύει, όταν ο διαστημικός τους σταθμός καταστρέφεται από τη σύγκρουση με τέτοια σκουπίδια που ταξιδεύουν γύρω από τη Γη…

Προς το παρόν ιδέες και σχεδιασμοί καταστροφής της "στρατιάς διαστημικών σκουπιδιών" μένουν στα χαρτιά και το πρόβλημα απλά παραμένει και βαραίνει σαν καρκίνωμα την όποια πραγματικά φιλόδοξη προσπάθεια απογαλακτισμού και απαγκίστρωσης από τα «γήινα δεσμά». Κάτι που ίσως αποτελεί το πιο θαυμαστό και γεμάτο συναρπαστικές υποσχέσεις πεπρωμένο της ανθρώπινης φυλής, αν επιθυμεί την εξέλιξή της και το άπλωμα των φτερών της σε ανείδωτους ως τώρα ορίζοντες.

Αρκεί, βέβαια, να μάθει πρωτίστως να σέβεται και να προστατεύει και το "σπίτι" που τη φιλοξενεί και το οποίο έχει δανειστεί από τις επόμενες γενιές κι όχι για να τους το παραδώσει "αφαιμασμένο" και σχεδόν μη αναστρέψιμα κατεστραμμένο.

Ωστόσο η εικόνα της ρύπανσης, τόσο έξω από τον πλανήτη όσο και στο έδαφος και την ατμόσφαιρά του, μάλλον αντανακλάει το πολιτισμικό επίπεδο και τα μοντέλα ζωής (άρα και νοοτροπίας) των δίποδων "καταληψιών" του;

  Welcome, stranger, to the intergalactic dump!


 Πρώτη δημοσίευση στο no Gravity Zone

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου