ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

" Όμορφο κράτος..."

 Όχι ρε συ, δεν είναι πρόκειται για ενοικίαση ή εκμίσθωση αναρχικών (πραγματικών, συνειδητοποιημένων, ετοιμοπόλεμων αναλόγως των συνθηκών) από τους κρατικούς μηχανισμούς, ώστε να εκπαιδευτούν οι επίλεκτες ομάδες αναστολής ταραχών, ακόμα κι αν αυτές δεν δημιουργήθηκαν ποτέ κι όλα εξελίσσονται ειρηνικά. Άλλωστε, δεν πειράζει γι' αυτή την τελευταία "ανεπιθύμητη" μερικές φορές εξέλιξη: με λίγο "σπρώξιμο" το "νερό μπαίνει στο αυλάκι" το επιθυμητό!
 Όχι, οι αισθήσεις μας δεν μας εξαπατούν! Για να αναγνώσουμε τη φύση ενός διαχρονικού φαινομένου! Κάτι σαν σύγχρονη, νεοελληνική παράδοση στη "χώρα που γέννησε τη δημοκρατία", η οποία και εμπεριέχει από τη φύση της την έννοια της διαφάνειας!
Και ναι,  ανεξαρτήτως αν εμείς συμφωνούμε ή διαφωνούμε με το γενικότερο πλαίσιο, τη φιλοσοφία και τη σοβαρότητα ή αυταπάτη των αιτημάτων μιας διαδήλωσης, διαμαρτυρίας, κινητοποίησης ("...όλα μπορούν να λεχθούν", γιατί τίποτα δεν είναι ιερό και η ελευθερία είναι ασύμβατη με τη λογοκρισία και την "προστασία ιδεών"! ). Ανεξαρτήτως σκοπών, που υπηρετούν εγχώρια ή ξένα συμφέροντα (τις περισσότερες φορές αυτά είναι στενά διαπλεκόμενα, κάμποσες άλλες τα πρώτα λειτουργούν αυτόνομα, σύμφωνα και με το δίκαιο των ντόπιων "κοτζαμπάσηδων" και των υπηρετών τους, της τουρκοκρατίας, που ποτέ δεν εξαλείφθηκε η παρουσία τους και η νοοτροπία της), το πιο ταιριαστό σύνθημα για  αυτή τη συνήθη κι επιτυχώς δοκιμασμένη τόσες και τόσες φορές σε παρελθόν-παρόν-σίγουρα και μέλλον συνταγή φαίνεται να είναι κάτι σαν:
"Όμορφο κράτος, από παρακρατικούς, ρουφιάνους και προβοκάτορες κατειλημμένο !"

Δυο μικρά αλλά χαρακτηριστικά βιντεοσκοπημένα δείγματα, από το Μάιο του 2016 και τον Γενάρη του 2018, με την περιγραφή τους από κάτω όπως υπάρχει στο γιουτούμπι από τους χρήστες που τα ανάρτησαν:

" Στο 11ο δευτερόλεπτο βλέπουμε μια ομάδα κουκουλοφόρων, αφού έχει πετάξει φωτοβολίδα και μολότοφ εναντίων των ΜΑΤ κι αυτά κινούνται απειλητικά προς το μέρος τους έναν από τους κουκουλοφόρους να κάνει κινήσεις με τα χέρια σαν να λέει "ώπα, σταθείτε εμείς είμαστε" και το κερασάκι στην τούρτα... ο κουκουλοφόρος βγάζει την κουκούλα ώστε να δει η διμοιρία ποιος είναι... κάπως έτσι τελειώνει η ιστορία... μετά μάλλον πήγαν και για καφέ. Για ξαναπές μου τώρα ποιος έκαψε τη Μαρφίν."

" Δείτε εικόνες από τη Βουλή την ώρα του συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία - Ενώ η ΕΛ.ΑΣ κάνει εκτεταμένη χρήση χημικών τρεις κουκουλοφόροι περιδιαβαίνουν στο προαύλιο του κοινοβουλίου ανάμεσα στους άντρες των ΜΑΤ"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου