ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2018

Χρονογράφημα

(το παρακάτω κείμενο, μαζί με την εικόνα, μας το'στειλε ο αναγνώστης που υπογράφει με το ονοματεπώνυμό του. Τον ευχαριστούμε.)


Ευτράπελες δημοσκοπικές ευχές, χαρά γεμάτες…
Χρονογράφημα του Ευάγγ. Αθανασιάδη*

Ημέρες εορτών, οι ευχές δίνουν και παίρνουν. Χαρούμενες να είναι οι Γιορτινές τούτες μέρες.
Στο χαρμόσυνο κλίμα των ημερών δημοσκοπικός γρίφος και ανέκδοτο, στο Σκάϊ της PULSE, σκορπίζει χαρά, γέλιο και απορίες…
Πανηγυρισμοί, Έκπληξη, Δόξα, Μεγαλείο, Ελπίδα, κομματική Ανάταση:
-Ο Μητσοτάκης για πρώτη φορά πέρασε τον «Κανένα».
-Τον Τσίπρα τον πέρασε ο «Κανένας».
Δώστε το σε όποιον νοήμονα άνθρωπο, σε όποιον υπολογιστή με τεχνητή ή μη νοημοσύνη, στον Πυθαγόρα, στον Ευκλείδη (εξαιρείται ο Τσακαλώτος), στον Αρχιμήδη, στον Αϊνστάιν, στον Καραθεοδωρή…...
Θα κάψουν «εγκέφαλο»...
Τι πρέπει να καταλάβω εγώ;... Με τα κανονικά Ελληνικά ; ...
Έχω ακούσει ότι τους ξεπέρασε όλους…, ξεπέρασε το όριο ή και τα όριά του…, ότι ξεπέρασε τον εαυτό του…., αλλά ετούτο;… Τι πρέπει να καταλάβω;…
-Ο Μητσοτάκης πέρασε τον «Κανένα», άρα δεν πέρασε κανένα, ήρθε δηλαδή τελευταίος !!!!...
-Τον Τσίπρα τον πέρασε ο «Κανένας», άρα δεν τον πέρασε κανένας, ήρθε δηλαδή πρώτος ; ...
Αυτή την σύγχυση την πέτυχε ο πολυμήχανος Οδυσσέας, με μία λέξη, «Κανένας», εγκλωβίζοντας τον Πολύφημο, στον παραλογισμό της ασάφειας...
Σήμερα ο παραλογισμός της ασάφειας, με το στραπατσάρισμα της γλώσσας, όταν το σημαίνον εκ συστήματος δεν εκφράζει το σημαινόμενο, θα παλάβωνε και τον πολυμήχανο Οδυσσέα και ο αρτάκουλας μονόφθαλμος σημερινός «Πολύφημος» τσαλακώνει χυδαία την ζωή μας….

Γλώσσα της τεχνολογίας «ντεμέκ», της κουλτούρας και της διανοπαρανόησης και πράσινα άλογα: Στην ατέρμονη αδιέξοδη προσπάθεια να ξεπεράσουμε τον κανέναν...

Χρόνια Πολλά στον Καθένα…

*Ο Ευάγγελος Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.


και κάτι από εμάς: Όταν η ασάφεια και ο αποπροσανατολισμός καθίστανται εργαλεία μαζικής χειραγώγησης...

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου