ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2018

ΕΚΣΤΑΣΗ! (ο δικός μας χορός!)


Δεν είμαστε ούτε εργατικά μηρμυγκάκια στην υπηρεσία κάποιας αποικίας, ούτε λιπόσαρκα αδέσποτα που περιφέρουν τα κουφάρια τους σε δρόμους δίπλα σε στολισμένες βιτρίνες, ούτε βελάζοντα τετράποδα ζωντανά, μαντρωμένα στη στάνη και στα πνιγηρά κουτιά κατακερματισμένων αληθειών κάποιων αρχιβοσκών, σε συνέργεια με φαφλατάδες καθοδηγητές και φρανκενσταϊνικούς πειραματιστές. Είμαστε ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΟΝΤΑ. Ικανά όχι μόνο για το χειρότερο αλλά και για το καλύτερο, το θαυμαστότερο, το συναρπαστικότερο, το μαγικότερο όλων! Δεν πρέπει σε κανέναν να επιτρέπουμε να ευτελίζει την αίσθηση σκοπού και να ποδοπατά πάνω στην αίσθηση Ελευθερίας και την απελευθέρωση της Γνώσης. Και ο πιο ισχυρός δυνάστης είναι ανίσχυρος μπροστά στην πιο τρελή μας μέθη!

Ο δικός μας χορός


Ο γέροντας που βρήκε καταφύγιο στο κακοτράχαλο βουνό, απ'το παραθύρι της μοναχικής καλύβας,
εκπέμπει κύματα ευγνωμοσύνης στο ατίθασο συννεφάκι που στον ορίζοντα λικνίζεται με αιώνια χαρά. Το βοσκόπουλο αφήνει ελεύθερο να σκορπίσει το κοπάδι του αφεντικού και ροβολάει την πλαγιά με κάτι εκστασιασμένες κραυγές, έχοντας κοινωνήσει με τους χυμούς της άμπελου του Διονύσου. Στη ρεματιά ο κυνηγός παρατάει τα πυρομαχικά του για ν'ακολουθήσει η καρδιά του το φτερούγισμα του σμήνους, παρασυρμένος κι αυτός σ'έναν ανείπωτο ρυθμό. Που ο άνεμος απλώνει παντού σαν ψέκασμα της πιο λιγωτικής ελευθερίας. Οι εργάτες στη φάμπρικα παρατάνε τα μασίνια να σκουριάσουν, οι χαρτογιακάδες βάζουνε φωτιά στα κελιά των γραφείων, οι οπαδοί αδειάζουν τις εξέδρες των γηπεδικών εκτροφείων και τα μαθητούδια πηδάνε έξω απ'τα κάγκελα των σχολικών μισών γνώσεων και αυτοματισμών και αντιερωτικών διαδικασιών.


Για να σμίξουν στις πλατείες και τα πάρκα μαγεμένοι απ' τον πιο επικηρυγμένο σκοπό:
Αεεεέ! Αοοοό! Σήμερα οι κατασκευασμένες λύπες δεν χωράνε στο εγερτήριο αυτό!
Αϊεεεέ! Αϊοοοό! Τίποτα δεν είναι αποκομμένο απ΄τη Σύνδεση, τίποτε δεν αργοπεθαίνει πια μόνο του, τίποτα δεν μένει στατικό, τίποτα δεν είναι συνηθισμένο, τίποτα δεν παραμένει αναλλοίωτο! Και τίποτε δεν είναι τελειωμένο και νεκρό!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου